Dzień dla siebie!

Co za luksus! Wspaniałe, fantastyczne uczucie. Cholera, mam dzień dla siebie! Upiększam się, medytuję, masuję, balsamuję... Robię co dusza zapragnie (i na co pozwala mi choróbsko). Dzień rozpoczęłam od wyprodukowania sobie mydełka (na bazie Białego Jelenia) z dodatkiem kawy, imbiru, kakao, wanilii, oleju z pestek winogron (bo nie ma intensywnego zapachu), olejku arganowego, olejku lawendowego i soli. Z rozmachem, a co tam! Zafascynowana mydlarstwem gotowałam, mieszałam, dodawałam składniki, wąchałam aż w końcu osiągnęłam to!

Pachnącą ciasteczkiem kupę.

Z braku laku przełożyłam tę kloaczną masę do foremki, uklepałam, powąchałam i przyozdobiłam anyżem. Tak - liczyłam na to, że mydełko przypominające gówno, stanie się chociaż gównem artysty

(o tym można poczytać tu: gówno artysty). Niestety nie osiągnęłam zamierzonego efektu i w rezultacie mydło wygląda tylko bardziej komicznie. Bo kto normalny ozdabia kupę? Na szczęście moja siostra, widząc to schnące cudo zapytała: JESZ CIASTO?!

- Nie, to nie ciasto, to ujędrniające mydełko.

Łaskawie przemilczała temat.

 

A oto kolejny mój eksperyment. Swego czasu naczytałam się o peelingu głowy. Rzecz dla mnie absolutnie abstrakcyjna. A skoro tak, to musiałam przekonać się na własnej skórze jak to cudo działa. Oczywiście żal mi pieniędzy na jakieś specjalistyczne peelingi do głowy, czy szampony - postanowiłam wziąć sprawę we własne ręce i wyprodukować co? - jajco, a dokładniej żółtko. Z cukrem, chilli i odżywką. Ilość cukru była zatrważająca, a kiedy wmasowałam tę lepką masę w skórę głowy, to przeraziłam się. Na głowie miałam autentyczny hełm ze sklejonych, paskudnych włosów, które mogłam dowolnie formować palcami. No nic, stwierdziłam, jakoś to zmyję. I stała się rzecz niesłychana. Skóra była cudownie odświeżona, zniknęły śladowe ilości łupieżu, który mnie tak irytował, włosy były miękkie, przyjemne, niesplątane. Cud, miód i orzeszki. Polecam każdemu takie spa dla głowy.

Uszczęśliwiona dzisiejszym dniem, umaziałam sobie błyszczykiem usta, zrobiłam pamiątkową fotografię i wskoczyłam do łóżka. Miłego dnia!

Uf, chudnę

Centymetry idą w dół, a ja mam coraz większą motywację do tego, by dbać o siebie. Choroba jeszcze nie minęła, płuca strasznie mnie bolą, a ja chciałabym już ćwiczyć! Jutro rano zrobię sobie mleczno - solną kąpiel, nasmaruję się balsamami i odżywię włosy. A co! Czasem niewiele trzeba do szczęścia!

 

Moja dzisiejsza kolacja:

40g pieczywa (niestety skończył mi się chleb razowy)

pół opakowania serka wiejskiego light zmieszanego z sałatą, papryką, rzodkiewką, koperkiem

trochę pomidora

Dwucyfrowa waga

Szok i niedowierzanie. Po latach bycia trzycyfrowym babonem, nadszedł wreszcie ten piękny dzień, gdzie waga pokazała liczbę 99,8kg. Teraz jestem dwucyfrowym babonem! Fakt, ubytek wagi w tym tygodniu (2,2kg) to przegięcie, ale pewnie jest to spowodowane lekami, które zażywam i dolegliwościami żołądkowymi z nimi związanymi. Nieważne! Cieszy mnie to, że coś za czym tęskniłam tyle czasu, stało się jak najbardziej realne. Ok, pochwaliłam się, teraz muszę sobie pomarudzić. Tyle czasu marzyłam jak idiotka i nic z tym nie robiłam. To jest dopiero szczyt odmóżdżenia. Ja nie wiem jak to możliwe, że żarcie było dla mnie priorytetem. Że nie potrafiłam przeżyć bez słodyczy. Że jak ktoś zabierał mnie do restauracji to cieszyłam się jak głupia, bo można było żreć. Co tam, że nie mieściłam się na siedzeniu w autobusie. Nie ważne, że przejście kilku kilometrów było dla mnie katorgą, w końcu zawsze mogłam się pocieszyć jedzeniem. Obrzydliwość.

 

jajco.pl

No, dobra, dobra, byłam gruba, schudłam, jestem gruba, będę dalej chudnąć. I co z tego? Ano buty! Moja miłość.

Kiedy byłam o dobrych kilkadziesiąt kg lżejsza, to chodzenie na wysokich obcasach było dla mnie normalnością. Ba, nie pomyślałabym o kupnie płaskich, zimowych butów. A jak było w czasach, kiedy mogłam zgłosić się jako wieloryb do Greenpeace i prosić o azyl? Jeszcze do niedawna spacerowanie na wyższych obcasach  było ostatecznością - straszliwym wysiłkiem, któremu ciężko było mi podołać nawet na weselach. Matko, jak kiedyś bolały mnie śródstopia, palce czy pięty, kiedy musiałam spacerować lub stać w wysokich butach. Straszliwie. Puchły mi stopy, miałam zakrwawione palce, odparzała mi się skóra. Nie pomagało pudrowanie butów talkiem, naklejanie plasterków, ubieranie stopek, skarpet, wkładanie żelowych wkładek, czy opukiwanie butów młoteczkiem. Jak jest teraz? Jest mi łatwiej niż ponad 20kg temu, kiedy byłam większym monstrualnym klocem (teraz jestem mniejszym m.k), ale wciąż nie jest to to samo co kiedyś. Staram się wdrażać, przyzwyczajać na nowo, chodzić w wyższych butach po domu. Jest mi autentycznie wstyd, bo jestem kobietą i powinnam umieć to podkreślić. Mam nadzieję, że za 10kg, będę czuła się już na tyle pewnie, by znowu śmigać w ślicznych bucikach. Teraz też nie noszę brzydkich człapów (na szczęście do tego etapu pogoni za wygodnictwem nie dotarłam), ale nie jest to to, co kiedyś. Moja kolekcja czeka. Wiem, że się doczeka.

 

groszki.pl

Byle do przodu

Dzisiaj obchodzę święto - od 21 styczna do dzisiaj schudłam 2,6kg. Dla osoby postronnej to nic, a dla mnie wielkie osiągnięcie, bo udało mi się przetrwać zastój. Jak tylko pozbędę się parszywego choróbska, to będę ćwiczyć aż miło. Na na razie pozostało mi trenowanie palców u rąk na klawiaturze i chrupanie odrętwiałą szyją (cholera, czemu chrupanie sprawia mi taką przyjemność?!). Jestem już po wodzie z cytryną, dawce lekarstw, śniadaniu... Cóż za aktywny początek dnia! Dlaczego piję rano wodę z cytryną? Nawilżam sobie nabłonki. Brzmi śmiesznie, wiem, ale skoro mam postępować zgodnie z nową dietą, to dostosowałam się i wypiłam szklankę wody w temperaturze mojego ciała z kilkoma kropelkami kwaśnego owocu. Ważne, by woda miała temperaturę około trzydziestu sześciu stopni Celsjusza, po to by nie przyczyniła się do szoku termicznego dla cieplutkiego żołądka. Po co? W środę jeszcze pamiętałam po co, teraz w głowie została mi już tylko informacja o tych nabłonkach, które mam sobie nawilżyć i o tym, że szok termiczny będzie spowalniał procesy służące przyspieszeniu mojego metabolizmu (no, coś takiego, nie będę już więcej tłumaczyć i kompromitować się swoją niewiedzą).  

Dzisiejsze śniadanie:

pół serka wiejskiego light 

40g pieczywa (zrobiłam sobie tosty)

trochę: papryki, pomidorka, rukoli

Gdyby kózka nie skakała...

...To zapalenia płuc by nie miała. Leżę uziemiona i nieszczęśliwa, nie "wyleżałam" zapalenia oskrzeli i teraz mam za swoje. Byłam wczoraj u pani dietetyczki. W sposób merytoryczny wytłumaczyła mi dlaczego w pewnych kwestiach popełniam błędy i co powinnam zrobić, by poprawić swój metabolizm. Pani doktor wyjaśniała mi (laikowi) jak działają poszczególne procesy zachodzące w organizmie i co spowodowało moją spowolnioną utratę kilogramów. Przede wszystkim jadłam za dużo mięsa - konkretnie zakwaszałam swój organizm, przez co pojawił się zastój w chudnięciu. Mogłam się doprowadzić do okropnej grzybicy. Teraz mam jeść dwie porcje mięsa dziennie, a trzy nabiału, który przywróci mi równowagę zasadową. W ciągu dnia powinnam spożyć co najmniej 5 porcji warzyw, mogę robić sobie zupy warzywne, sałatki, podgryzać marchewkę. Oprócz tego chleb razowy, kasza, ryż. Będzie dobrze, zastosuję się do nowej diety (która niewiele różni się od mojej poprzedniej - poprawione zostały szczegóły, które okazały się istotne dla mojego organizmu). Zobaczę co będzie za 5 tygodni przy kontroli. Jestem pod wrażeniem profesjonalizmu pani dietetyk. Wizyta trwała ponad godzinę, a ja wyszłam z niej podbudowana i pełna wiary w to, że będzie dobrze. Pozdrawiam! 

Paskudne zdjęcie, wiem, przepraszam, moja komórka fatalnie sprawdza się w roli aparatu.
Przepis na obiadową sałatkę:
rukola
pół pomidora
rzodkiewka
1/5 papryki
40g kaszy (waga postaci suchej) - teraz na nowej diecie moja ilość kaszy się zwiększyła
110g piersi z kurczaka (waga surowego mięsa)
Sos:
łyżeczka jogurtu naturalnego
kropla papryki z tubki (taka węgierska, nie pamiętam jak się nazywa)
musztarda francuska (koniuszek łyżeczki)
kilka kropel soku z cytryny
sól
pieprz

A powyżej kompocik z jednego jabłka i soku z cytryny. Wszystko bez cukru, wystarcza mi słodycz owocu. Super alternatywa dla wody mineralnej za którą nie przepadam. Raz na kilka dni robię sobie takie cudo i delektuję się owocowym smakiem. Polecam.

Łóżko jest nudne

Nudzę się i nudzę w tym nieszczęsnym łożu, pielęgnuję chorobę, patrzę na blogi, fora, filmy, robię w Internecie co dusza zapragnie. I co? I zamieniłam się w trolla. Człowiek poświęcający zbyt wiele czasu wirtualnemu życiu szybko staje się internetowym Chuckiem Norrisem, pragnącym dać kopa z półobrotu każdemu wrogowi, który napatoczy się na jego drodze. Tak też i uczyniłam ja na moim ulubionym wykopie, gdzie zamieszczony był ten filmik:

Oto mój popis chamstwa, ale i totalna ignorancja drugiej strony sporu. (jestem popielatym kwadratem)

Skończyły się argumenty, to pojawiła się odpowiedź: nawet tego bełkotu nie czytałem

Nie bronię otyłości, nie akceptuję wmawiania, że sadło jest piękne, zdrowe, wspaniałe, ale jak widzę w sieci takiego *** to po prostu muszę reagować, nawet wtedy, kiedy sama staję się przy okazji prostakiem.

Coś z innej beczki. Stara, kiedyś ciasna spódnica, zestawiona z moim najnowszym nabytkiem. Aż chce się chudnąć. Na ostatniej fotografii ja dzisiaj, ubrana w tę nieszczęsną pamiątkę otyłości olbrzymiej. Przepraszam za brudną podłogę, kiedyś to posprzątam;)

Optymistyczna wersja mojego Motywatora (który dzisiaj mnie pochwalił):

Niedziela

Niedziela. Dzisiaj jest jedyny taki dzień, kiedy mogę posiedzieć sobie w łóżku i pieścić się z ostrym zapaleniem oskrzeli, którego nie mam czasu wygrzać pod kołdrą. Ostatnio miałam okazję obejrzeć kawałek programu Dzień Dobry TVN. Trafiłam tam na Katarzynę Bosacką, która wypowiadała się na temat zdrowego żywienia. Mówiła ona, że cykl trawienia (zakładając, że je się mało, a często) trwa średnio 3 godziny. Jeżeli zaburzymy ten proces i zjemy coś w ciągu tych magicznych trzech godzin, to przerwiemy cykl, a trawienie będzie musiało rozpocząć się od nowa. Musiałam wtedy przerwać oglądanie programu i nie dosłyszałam dlaczego tak się dzieje. Szukając informacji w Internecie, natrafiłam na taki wpis (http://vitalia.pl):

Miałam przyjemność zapoznać się z książką " Kasia Bosacka cudnie chudnie. Żegnaj pulpecie " i powiem Wam, całkiem ciekawa pozycja! Najbardziej zaintrygował mnie fragment o podjadaniu - dlaczego może zniweczyć nasze wysiłki w odchudzaniu. Otóż, według przedstawionych informacji trawienie trwa dokładnie 3 godziny. Najpierw trawimy węglowodany, potem białka, a na końcu tłuszcze. Jeżeli w ciągu tych 3 godzin dostarczymy organizmowi pokarm, proces trawienia zaczyna się od nowa i nie dochodzi do trawienia tłuszczy! Wreszcie jakieś logiczne wytłumaczenie
Spodobał mi się również pomysł, choć sama go nie zastosuję raczej, na stosowanie trójdzielnych pojemników na posiłki.
LINK DO POSTU

Choć od lat zmagam się z dietetykami, dietami etc., to nigdy o czymś takim nie słyszałam. Koniecznie zapytam o to trawienie panią doktor, do której wybieram się w przyszłym tygodniu.

Z cosobotniego ważenia wynikło, że schudłam 600g w ciągu tygodnia, ostatnio moje tempo odchudzania zwolniło, maleję średnio pół kilograma tygodniowo. Jestem zadowolona, najważniejsze, że waga nie idzie w górę. Dzisiaj rano postanowiłam sprawdzić, czy nie przybyło mnie od wczoraj (rzuciłam się na domowe pączki jak rasowy brojler na paszę) i jakież było moje zdziwienie, kiedy od soboty ubyło mnie dodatkowo 1,1kg. Jestem do tego neutralnie nastawiona, zapewne to wahania wody w organizmie po okresie, natomiast muszę monitorować czy obecna (całkiem przyjemna) waga zostanie na swoim miejscu, czy wzrośnie. Bilans zakończony, wracam do gnicia w rozrzuconej pościeli i przeglądania Internetu z tępą miną, brakiem mądrych przemyśleń i dupskiem w piżamie. Miłej niedzieli!

PS. Zrobiłam miesiąc temu porównanie swoich sylwetek typu kiedyś i dziś. Zdjęcie jest już nieaktualne, wyglądam lepiej, niż po prawej stronie, ale różnica i tak jest dla mnie widoczna. Ja w "wyjściowym" stroju, kontra ja w gaciach od dresu z kilkunastokilogramową utratą kilogramów. Mój wniosek? Ja pierdolę. Tyle.

 

 Link adekwatny do obrazka

Czy rozumiem osoby, którym nie powiodło się z odchudzaniem?

Zdecydowanie tak! Sama jestem takim człowiekiem. Było tak dobrze i co? Wybrałam powrót do otyłości. Potem latami pielęgnowałam swój tłuszczyk od czasu do czasu decydując się na idiotyczne diety, które spowalniały mój metabolizm i sprawiały, że jeszcze szybciej tyłam. Cholera gdzie te czasy, kiedy ważąc 80kg, uważałam się za spaślaka? Trzeba być idiotą, żeby do tego stopnia nie szanować własnego zdrowia i ciała. Natura i geny obdarzyły mnie urodą, przez co nigdy nie miałam problemów ze znajdywaniem sobie mężczyzn, nawet będąc osobą otyłą. I co z tego? Nie lepiej być pięknym człowiekiem, niż grubą z ładną buzią? Wiadomo, liczy się wnętrze, ale po co robić z siebie dobrowolnie paszteta? Hm, wróć - za bardzo odbiegłam od tematu.
Powrót do otyłości po doprowadzeniu się do formy, świadczy o braku miłości do siebie, o zniechęceniu, znudzeniu tymi godzinami, ograniczeniami, liczonymi porcjami jedzenia, czasem to po prostu zwykła samotność... Człowiek chciały sobie usiąść, nażreć się, iść spać i niczym się nie przejmować. W sumie całkiem zdrowe podejście o ile taki wyskok zdarzy się raz na kilka miesięcy. Po wszystkim zapomina się o sprawie i wraca do normalności, czyli zdrowego stylu życia. Niestety wiem z autopsji, że jeśli grubas lub eksgrubas zacznie się tak pocieszać, to na jednej uczcie się prawdopodobnie nie skończy. Przecież zeżarłam wczoraj za dużo i co? Nic się nie stało, brzuch nie urósł, na rękach nie pojawiły się buły, dupa nie wyszła ze spodni. Dobrze jest. Mmmm, jakie dobre kremówki, jak zjem trochę, to nic mi nie będzie, jutro to sobie odćwiczę. Pojutrze jest to samo, tylko człowiek po prostu zapomina o ćwiczeniach, powoli przestaje mówić: od jutra koniec. Je, je, je, aż w końcu budzi się otoczony przez kilkadziesiąt, albo kilkaset kostek smalcu, których nijak nie da się oderwać od własnego ciała. I wtedy zaczyna się zastanawiać... Za późno.

Ten tekst dedykuję sobie, absolutnemu głupcowi, który obudził się za późno. Obym była w stanie przeczytać go i zrozumieć, kiedy rozum odmówi mi posłuszeństwa na rzecz zaspokajania kubków smakowych.

Licząc, że kostka smalcu ma 200g, to pozostało mi 200 takich kostek do zrzucenia. Miłego wieczoru!

Wyborowy!

 

Ja kiedyś. Lubiłam siebie.

Podwieczorek

Muszę zacząć uprawiać rzeżuchę. Uwielbiam ją w sałatkach. Niestety będąc w sklepie, nigdy nie pamiętam o kupnie nasionek. Przydałaby mi się taka genialna, witaminowa bomba do sałatek. Poniżej prezentuję przepis na mój pozornie zdrowy podwieczorek. Dlaczego pozornie? Nie ufam importowanym, albo uprawianym w szklarniach na wełnie szklanej warzywom. Z drugiej strony, lepszy rydz, niż nic i jakieś "świeże" warzywa oprócz mrożonek jeść trzeba. Poniżej prezentuję mój dzisiejszy podwieczorek.

Składniki:
3 listki sałaty
niewielka ilość posiekanej cebulki
kilka kawałków pomidora
łyżeczka kukurydzy z puszki
łyżeczka selera konserwowego
pół jajka
sos (2 łyżeczki jogurtu naturalnego, odrobina musztardy francuskiej i kremu z gorczycy, pieprz)
sałatkę przegryzałam połówką bułeczki

Ostatnio pewna moja znajoma stwierdziła, że moja dieta jest zła. Zapytałam: dlaczego (licząc przy okazji na jakieś merytoryczne wskazówki i uwagi) - bo jesz chleb, ziemniaki, kaszę itd. Czemu mam tego nie jeść? Węglowodanów się nie je.
I dyskusja się skończyła.
Miłego wieczoru!

Wyczerpana

Zeszły tydzień dał mi się ostro we znaki. Choroba, bolące plecy, wyczerpanie i niewychodzenie z pracy - dobrze, że jutro jest weekend.
Za każdym razem, kiedy w okolicach piątku nachodziła mnie myśl o diecie, mówiłam sobie: piątek zły początek. I czekałam na poniedziałek. Czas to zmienić. Od dzisiaj rozpoczęłam cykl masaży szczotką do ciała. Naczytałam się na blogach i forach internetowych o zaletach tego cudeńka, dlatego z zapałem się szoruję. Muszę przyznać, że skóra po takiej szczotce jest czerwona, gładka i przyjemna. Właściwie nie liczę na jakieś konkretne rezultaty, chcę po prostu dbać o kondycję największego organu swojego ciała, póki jest na to jeszcze czas. Skóra szczupłego człowieka o wzroście 170cm ma około 1,8 metra kwadratowego powierzchni. Wolę nie wyliczać jaka jest moja, pewnie dałoby się z niej uszyć niezły płaszcz. Czas spać, dobrej nocy życzę!

Chodzenie z ciążącymi kilogramami

Mieliście/macie w sobie blokadę przed chodzeniem? Wykorzystywanie samochodu do pokonywania najmniejszych odległości, unikanie spacerów, dojeżdżanie autem do przystanku... Kurczę, jak ja nienawidziłam maszerowania na piechotę! Nie potrafiłam sobie uzmysłowić dlaczego. Niby wiedziałam, że jestem ciężka, ale przyzwyczajona do wagi, nie łączyłam otyłości z nielubieniem  chodzenia. 20kg mniej (właściwie od stycznia 2013r. 25kg), to jednak wielka ulga dla nóg. Przyznaję, okropnie brnie mi się przez śnieg i lód, natomiast nie odczuwam już wyczerpania (nawet przy pokonywaniu większych odległości pod górę). Często przed znajomymi czy rodziną udawałam chojraka, który ma niespożyte ilości energii i siły, a w środku cierpiałam katusze i marzyłam o dotarciu do celu. Jakie to straszne, kiedy otyła osoba na własne życzenie (no dobrze, czasem to faktycznie wina choroby, ale to mały % przypadków), sama doprowadza się do niepełnosprawności. Co mają powiedzieć ludzie na wózkach, ludzie z zanikiem mięśni, ludzie ze skróconymi lub zniekształconymi kończynami itd.? Obrzydliwe, że zamiast winić siebie i swoją hodowlę tłuszczu, narzekałam na strome górki, na upał, na mróz, na śnieg, na niewygodne buty. Cóż za wyparcie faktycznego problemu. Otyłości. Dzisiaj rano szłam pod górkę kilka kilometrów. Fakt, obtarły mnie buty, czułam dyskomfort i ból, ale nie czułam absolutnego wyczerpania. Nie powłóczyłam nogami ze zmęczenia.
Czy warto się odchudzać?
Warto. Dla siebie, dla innych, dla przyzwoitości wobec tych, którym gorzej się żyje/chodzi/funkcjonuje nie z wyboru, a z przymusu. Warto żyć godnie, a patologiczne nagromadzenie tłuszczu w organizmie godne nie jest.

Zima widziana moimi oczami. Staram się ją akceptować. Na razie jedyne co czuję do śniegu i zimna, to nienawiść. Lodowata jak temperatura za oknem. Cóż, "sorry taki mamy klimat". :)

Nie samą dietą człowiek żyje

Uf, schudłam w tym tygodniu 800g. Udało się pomimo wagowych perypetii. Nie zrezygnuję z wizyty u dietetyka, utrata prawie 20kg to dla mnie wielki sukces i nie chciałabym go zaprzepaścić. Nie samą dietą jednak człowiek żyje. Jestem niecierpliwym cholerykiem, trudno jest mi usiąść spokojnie, wyluzować się i nie stresować. Znalazłam jednak sposób na ukojenie skołatanych nerwów. To tworzenie biżuterii. Uwielbiam wymyślać nowe wzory, wycinać, szyć, formować, dopasowywać kolory. Tylko wtedy potrafię wytrzymać sama ze sobą na dłużej, moje myśli przepływają powoli, równomiernie, a ja czuję absolutny spokój i harmonię.

 

... i chyba tego dzisiaj potrzebuję. Wyciszenia. Tylko igła, kolory i ja. Dobrej nocy!

Edit. Nić transparentna się skończyła, a mnie trafił szlag. Nie będzie kolczykowania dzisiejszego wieczoru. Pozdrawiam! 

Zastój

Stanęłam dzisiaj rano na wadze i przeżyłam szok - okazało się, że ważę 200g więcej niż w sobotę! I to po tym, kiedy w ciągu tygodnia ubyło mnie około 600g. Próbuję sobie tłumaczyć, że nagły wzrost masy ciała jest spowodowany zbliżającymi się "trudnymi dniami". Równie dobrze może to być też zastój tłuszczowy. Niekorzystne wahania wagi są dla mnie deprymujące, bo pilnuję swojej diety, regularnie ćwiczę, stosuję suplementy (grzeszę!). Teraz nie pozostało mi nic innego, jak przeczekać ten problem i monitorować moją wagę. Słyszałam teorię, że w czasie zastoju warto jest zwiększyć ilość przyjmowanych posiłków, po to by podkręcić metabolizm. Szczerze mówiąc boję się tego. Wolałabym jednak lekko zmniejszyć kaloryczność, niż ryzykować większym przybraniem na wadze. Niestety nie mam możliwości sprawdzenia mojego poziomu tłuszczu w organizmie, waga pokazuje "error", niezależnie od tego, który z domowników z niej skorzysta. No nic, było marudzenie, teraz czas przejść do konkretów.
Mój plan działania:
- przez tydzień trzymać się diety, pilnować ćwiczeń, suplementacji
- kontrolować codziennie wagę
- jeżeli po tygodniu waga nadal będzie się zwiększać, lub stanie w miejscu, to będę zmuszona iść do dietetyka i sprawdzić moją przemianę materii, poziom tłuszczu, zmodyfikować odpowiednio dietę
- jeśli po wizycie u dietetyka widziałabym postępy, to kontynuowałabym wizyty
Przyznaję, że mocno zraziłam się do dietetyków po moich doświadczeniach z Centrum Leczenia Otyłości. Postanowiłam kiedyś, że zaufam już tylko sobie w kwestii odżywiania. Nie mogę jednak być zawzięta i stracić tego, co wypracowałam przez ostatnie miesiące.Jeżeli sobie nie poradzę, to pomaszeruję do specjalisty, oczywiście z daleka od Centrum:). Muszę dać radę, jestem jeszcze młoda i mam szansę na zmianę mojego życia. Otyłość przeszkadza mi we wszystkim, boję się nowych inicjatyw, wyzwań, obowiązków, przyjemności, bo czuję się ograniczona przez własne kilogramy. Muszę osiągnąć swój cel.

Pomarudziłam, więc czas już na szczyptę pozytywów. Wieczorem po pracy byłam na basenie, ostro pływałam z przyjaciółką. Jestem wyczerpana, ale szczęśliwa. Moja kondycja od dawna nie była tak dobra. Cieszy mnie to, że mimo, iż wstaję o 5 rano, pracuję całe dnie, do nocy, to znajduję czas na walkę z ciałem. Dawniej było mi łatwiej żyć fit, ale zmarnowałam swoją szansę. Teraz muszę to odcierpieć. Gdyby kilogramy traciło się łatwo, to wszyscy bylibyśmy szczupli i piękni. Najważniejsze to trwać w swoich postanowieniach.

Zmiana nazwy bloga

Uznałam, że poprzednia nazwa bloga (Za dużo ciała) była bezosobowa i nudna. Od dziś blog będzie się nazywał: Gruba Blondyna
Ot, cała ja :)
Pozdrawiam!

Kupowanie ubrań? Przyjemność!

Szczupłą sylwetką nie grzeszę, jeszcze długa, długa droga przede mną, ale postanowiłam sobie ostatnio zrobić przyjemność i wybrać się na zakupy. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy z przyzwyczajenia brałam do przymierzalni największe rozmiary ubrań, po czym okazywało się, że musiałam wracać po  mniejsze. To niesamowita motywacja! Kurczę, to takie miłe, kiedy patrzy się na siebie i można uznać, że wygląda się znacznie lepiej. Jeszcze do niedawna przekonywałam wszystkich, że nienawidzę zakupów, ubrania mnie nudzą, szkoda mi pieniędzy... Ba, nawet w to wierzyłam. Cóż za brednie! Myślę, że tak naprawdę niewielki promil ludzi faktycznie chce wyglądać źle, czy niechlujnie. Reszta osób boi się przemian, nie akceptuje siebie, nie potrafi się zmobilizować. Stąd wyżej wspomniane przeze mnie wymówki. A wystarczy żyć zdrowiej i znaleźć sobie inne przyjemności od jedzenia. Pocieszałam się słodyczami, bo nie potrafiłam znaleźć własnej drogi. Dobrze, że trafiłam na życzliwego człowieka, który postanowił mnie wyciągnąć za uszy z otyłości. Każdemu życzę takiego otrząśnięcia się. Zawsze jest dobry czas na zmiany.

Co się ze mną dzieje, fota z przymierzalni! Dupa maleje, głowa szaleje!
PS. Pod spodem mały motywator, skądś trzeba brać wzorce :)

Basen dla grubasa? Czemu nie!

Typowy problem poruszany na stronach czy blogach o tematyce związanej z odchudzaniem - korzystanie z publicznego basenu. Bo jak to tak?
- Mam cellulit, wielki tyłek, grube nogi, kompanię fałd na brzuchu i inne "sympatyczne" przypadłości związane z ciałem.
- Nie pójdę, bo się wstydzę!
- Ludzie się na mnie patrzą...
- Woda wypłynie, kiedy ja wskoczę do basenu!
Cóż, przyznaję, że sama nie czuję się miło, kiedy paraduję w samym kostiumie kąpielowym, nie mogąc się zakryć ręcznikiem. Ba, "nie czuję się miło" to mało powiedziane. Czuję się fatalnie. Pytanie brzmi następująco:
Czy chcę kiedyś wyjść z tego marazmu i nie wstydzić się ludzi?
Odpowiedź oczywiście brzmi: tak. Warto powiedzieć sobie wtedy: w takim razie rusz dupsko i zrób coś ze sobą! Grubas dużo lepiej wygląda w basenie albo na siłowni, niż w budce z kebabami, czy w cukierni. Choć jestem gruba i osobiście doprowadziłam się do tego stanu (przez własną głupotę), to ze zdziwieniem patrzę na otyłe osoby, obżerające się wielkimi porcjami fast foodów lub słodyczy. Rychło w czas. Strach pomyśleć co myśleli o mnie szczupli ludzie, kiedy widzieli mnie w podobnych sytuacjach. Tylko jeden raz jakiś pan powiedział mi (kiedy obżerałam się winogronami), że lepsze dla mnie byłyby grapefruity. Och, jaka czułam się upokorzona i oburzona. Strach się bać. Piwo dla tego pana za to, że miał odwagę patrzeć i reagować. W zestawieniu z tym co myśleli o mnie inni, kiedy opychałam się śmieciami, a tym co ludzie myślą o mnie obecnie widząc mnie na basenie, to ten drugi wariant plasuje się pozytywniej. Lubię pływać, cieszy mnie ten sport, uważam, że dobrze wpływa to na moje ciało - rewelacja, powinnam z tego korzystać i myśleć o sobie oraz o swojej przyszłości, a nie o krytyce. Naprawdę wolę być skrytykowana za pracę nad ciałem, niż za przyłapanie na gorącym uczynku, kiedy akurat robię z siebie tucznika.
Nie będę rozpisywać się na temat dobroczynnego wpływu pływania na serce, krążenie, skórę, mięśnie, stawy. Każdy wie, że pływanie jest dobre. Oczywiście są osoby, u których występują przeciwwskazania, albo które pływać po prostu nie potrafią. Na szczęście żyjemy w takich czasach, że mamy wiele możliwości na przyjemne i aktywne spędzanie wolnego czasu. Alternatyw jest wiele.
Najważniejsze to chcieć coś zmienić. Ciągle pluję sobie w brodę, że dopuściłam do otyłości. Głupota i nic więcej. Dobrze, że zostało mi jeszcze na tyle rozumu, iż postanowiłam posłuchać życzliwych mi osób i walczyć. Warto!

Błyskawiczny obiad sprzed tygodnia. Porcja wydaje się OGROMNA. To jednak pozory. Zawsze przygotowuję sobie dania na mojej osobistej, malutkiej patelni. Składniki: 1/4 (bliżej 1/5) woreczka kaszy jęczmiennej, warzywa na patelnię z Biedronki (dobre, bo duże, tanie i dobre), jedno jajko, dowolne przyprawy. Warzywa smażę na patelni na jednej łyżeczce oleju z pestek winogron. Kiedy zmiękną, dodaję kaszę, przyprawiam wszystko odpowiednio. Robię na środku patelni puste "okienko" w które wbijam jajko. Przykrywam patelnię, czekam aż jajko się zetnie i mam pyszny, sycący i cieszący (przynajmniej moje) oczy posiłek. Pozdrawiam!

Dopingująca tabelka

Nie ma to jak paintowa (paintowska? - nie wiem jak to napisać poprawnie) twórczość. Postanowiłam zmobilizować się do stworzenia tabelki, która w klarowny sposób będzie pokazywała ile tłuszczu już z siebie zrzuciłam i ile jeszcze muszę spalić do odzyskania zdrowej sylwetki. Strzałki w dół symbolizują utratę kilogramów, kolor szary to sadełko, które już straciłam, a żółty to tłuszcz z którym muszę nadal walczyć. 127kg - moja największa waga, osiągnięta w styczniu zeszłego roku. Udałam się wtedy do Centrum Leczenia Otyłości, aby zawalczyć o siebie. Kilka lat temu właśnie przy pomocy Centrum udało mi się zrzucić 20kg i mieć piękne ciało. Niestety coś poszło nie tak, byłam totalnie zawiedziona dietą, którą otrzymałam, badaniem (a raczej jego brakiem - nie zmierzono mi nawet obwodu brzucha). Wizyta trwała może 10min, dostałam kserówkę z dietą i miałam przyjść za miesiąc. Przyszłam, zgubiłam wtedy około 2kg ściśle trzymając się diety z kartek. Byłam zniechęcona słabymi efektami i niską jakością usług w Centrum, dlatego przerwałam kurację. Jadłam zdrowiej, ale nie unikałam słodyczy, dlatego od stycznia do gdzieś tak połowy września zmalałam tylko o 5kg. Teraz różnica jest kolosalna, czuję się silniejsza, zdrowsza, ładniejsza (wiem, wiem, śmiesznie to brzmi, w końcu nadal jestem grubasem, ale chodzi w końcu o moje subiektywne odczucia). Liczą się dla mnie cotygodniowe, sobotnie wyniki, jednak skoro tabelkę stworzyłam dzisiaj, to chcę na niej zaznaczyć moją dzisiejszą wagę - 103,4kg. To dopiero początek!

Motywator

Na poniższym zdjęciu znajduje się stara spódnica, której pas jest niewiele mniejszy niż obwód moich nowych spodni na wysokości bioder. Niesamowicie cieszą mnie takie porównania, to dla mnie sygnał, że ciągle są nowe postępy. Ubrałam dzisiaj płaszcz zimowy, spojrzałam w lustro i z niedowierzaniem dostrzegłam, że nie nadaje się on do dalszego noszenia. Wisi z każdej strony, nawet na ramionach. Czuję się zdecydowanie silniejsza.

 

Ciągle mówię o diecie, a nie pokazuję czym właściwie się żywię. Oto moja dzisiejsza kolacja. Trochę płatków owsianych na wodzie, na nich pół utartego na gładko jabłka, skropionego cytryną (żeby nie ciemniało), do tego 1/3 serka wiejskiego light i mandarynka. To taka moja nagroda za dzisiejsze wysiłki na basenie. Lubię małe odskocznie od rutyny (czyli razowych kromeczkach z szynką). Kolacja była smaczna i sycąca. Moja waga pokazała dzisiaj ubytek 600gramów od soboty. I to po pączkowym obżarstwie. Dobrej nocy życzę!

 

Na zdjęciu jest duża, półlitrowa filiżanka

Pokusa

Jestem łasuchem, jedzenie sprawia mi  niebywałą przyjemność. W mojej rodzinie okres karnawału to czas cotygodniowego robienia pączków. Cudownych, wspaniałych, gorących, nadzianych robioną przez nas różą. Czysta ambrozja. Wczoraj nie byłam w stanie odmówić sobie przyjemności skosztowania parującego, posypanego cukrem pudrem pączka. Jeszcze kilka miesięcy temu, tego typu występek mógłby się zakończyć przerwaniem diety i powrotem do uzależnienia od słodyczy. Teraz potrafię nad sobą zapanować. Nie nadużywam oczywiście swojej silnej woli, jem coś słodkiego bardzo rzadko i tylko wtedy, gdy deser jest wart grzechu. Gdyby częstotliwość takich poczynań była większa, to wróciłabym do obżerania się kaloriami. Jednak raz na jakiś czas, gdy można już nad sobą zapanować warto. Choćby po to, by nowe życie było przyjemnością, a nie jedynie przykrym obowiązkiem.

Trochę faktów:
Biodra - 123cm
Pas - 90cm
Łydka - 49cm
Udo - 78cm
Ramiona - 37cm

Dzisiejsze wymiary. Być może utracone centymetry nie są imponujące, ale dla mnie są przepustką do ubrań, zakupów, mieszczenia się na siedzeniu w autobusie. To krok w stronę normalności. Szczególnie przeszkadzała mi dolna część brzucha, tyłek, biodra. Coś wielkiego. Cieszę się, że moja objętość się zmniejsza. Miłego wieczoru życzę!

Porzucenie

Nie ma to jak lenistwo! Zaczęłam pisać bloga, przemyślałam go, po czym porzuciłam na kilka miesięcy. Czas wrócić. Wracam lżejsza o kilkanaście kilogramów, pełna rozterek, pokus ale i nadziei.

Zdjęcie z 10.11.2013r., szara, ogromna spódnica (kiedyś obcisła), zestawiona z nową, zdecydowanie mniejszą. To były efekty dwumiesięcznego odchudzania. Teraz ta granatowa spódnica zaczyna się robić coraz luźniejsza.
Jestem typową gruszką, dlatego utratę kilogramów widać u mnie szczególnie na górze ciała. Wiem, że i dół zacznie w końcu porządnie chudnąć - trzeba po prostu wytrwałości. Teraz w biodrach mam 124cm - o 8cm mniej, niż w ostatnim poście. Cieszę się!