Trochę zdjęć na zachętę

122kg

96kg

moje biodra nie mieściły się w tę spódnicę

dziura powstała przez zbyt silne napieranie sadła na materiał

w tym gównie szłam na jedno z najważniejszych wesel - mojego brata

w nic innego się nie mieściłam

to ta skajowa spódnica z lutowego posta (dalej nie odcięłam metki i jej nie noszę - zraziłam się)

kolejna sukienka z gatunku niemożliwych do wciśnięcia okazała się na mnie dobra

To tyle, dobrej nocy! :)

96,5kg

Moja dzisiejsza waga jest synonimem rozpaczy dla każdej przeciętnej kobiety. Dla mnie 96,5kg to powód do radości, bo smalec się wypala, a gdzieś tam głęboko tworzą się szczątkowe mięśnie. Co pozytywnego zobaczyłam? Dzięki ćwiczeniom i codziennemu smarowaniu się najtańszym i największym balsamem z Isany zauważyłam, że stan mojej skóry znacząco się poprawił. Wiadomo, cudów nie ma, ale myślę, że regularność i systematyczność to klucz do sukcesu w zmaganiach z rozciągniętą przez tłuszcz skórą. Nawet moja mama zwróciła uwagę na to, że stan moich ramion się poprawił. Muszę zacząć z powrotem chodzić na basen. W końcu jest cieplej, więc może nie uda mi się nie rozchorować. 

W wolnej chwili planuję posprzątanie swoich starych, wielkich ubrań z garderoby. Powinnam je wyrzucić, ale nie mam na to odwagi. Jeszcze nie teraz. Wszystkie stare spódnice, sukienki, swetry wiszą na mnie jak worki. Czekałam na ten moment. Poniżej wkleiłam moje nowe, wiosenne nabytki. Łaaa, już się nie mogę doczekać aż przyjdą pocztą. Kurczę, to dopiero początek drogi do lepszego życia, a ja już jestem zadowolona. Jak osiągnę wagę 75kg, to zejdę z etapu bycia tucznikiem na coś przyjemniejszego. Jeszcze nie mam określenia na "lepsze ja", ale myślę, że zdążę wymyślić cały zestaw wystarczająco niemiłych przezwisk (aczkolwiek sympatyczniejszych niż tucznik, brojler, gruba baba [dobrze, że bez wąsa na przedzie] itd. :P). Miłego dnia!

 

Zdjęcie DiamondsClothes

Zdjęcie DiamondsClothes

Nic konkretnego

Udałam się dzisiaj na zakupy i co? Cała moja nauka oszczędności poszła w las. Próbuję wzbudzić w sobie wyrzuty sumienia, ale radość z kolejnych szmat, którymi mogę zapchać garderobę jest zbyt wielka. Może jutro dostanę za to kaca (moralnego). Wczorajszy wieczór poświęciłam na zrobienie sobie wiosennej biżuterii. Lubię masywne, kolorowe, kiczowate kolczyki, choć bolą mnie od nich uszy. Skoro samodzielnie zrobiłam sobie biżuterię, to wezmę przy okazji udział w konkursie Wiosna! Ach to Ty! Odcień niebieskiego w kolczykach kojarzy mi się z niezapominajkami, które zaczynają kwitnąć wiosną. To tyle na dziś, idę napawać się zdobyczami ;P Pozdrawiam!

 

 

A to mój motywator. Krzysiu ćwiczy, Krzysiu radzi, Krzysiu nigdy cię nie zdradzi.

Ile schudłam w 8 tygodni?

Na początek wypadałoby postawić sobie pytanie: czy to dużo, czy to mało? Trudno powiedzieć. Mało, bo gdybym zawsze idealnie dostosowywała się do odpowiedniego stylu żywienia, to na pewno schudłabym więcej i teraz mogłabym się pochwalić jakimś imponującym wynikiem. Dlaczego dużo? Pomimo zerowej aktywności w okresie choroby, masy różnych grzeszków i konkretnego zastoju w lutym, udało mi się TYLE schudnąć.
Ile?
W 8 tygodni, czyli od 18 stycznia (bo tam zaczyna się mój nowy dzienniczek odchudzania), schudłam 6,5kg. Nie potrafię się do tego ustosunkować. Jednocześnie cieszę się i jestem na siebie zła. Na szczęście mam tę świadomość, że każdy, nawet najmniejszy ubytek wagi, przybliża mnie do normalności, a to w tym wszystkim liczy się najbardziej. Przemiana trwa, ja ciągle staram się polubić nowy styl życia, choć nie zawsze jestem z niego zadowolona. Jedno wiem na pewno. Jak schudnę (bo schudnę, będę hot, słit, sexy dupcią), to dieta się nie skończy. Styl żywienia jaki sobie teraz zafundowałam bedzie mi towarzyszył do końca życia. Oczywiście bez przesadnego rygoru, ale z głową. Nie ma sensu dobrowolnie wchodzić po raz kolejny w gówno jakim jest otyłość. Miłego dnia!

 

6,5kg w kostkach smalcu ;) 

W czym przeszkadza otyłość?

Mnie we wszystkim. Fakt, potrafię normalnie funkcjonować i radzić sobie z otyłością, ale nie oznacza to, że tłuszcz nie sprawia mi problemów. Sprawia i to znaczne. Kurczę, chciałabym polecieć sobie w ciepłe kraje i nurkować albo zakosztować windsurfingu. Nic prostszego - wystarczy rozbić skarbonkę i wskoczyć do wody. Pytanie skąd wezmę kombinezon wielkości walenia? Przyjmijmy, że uszyłam go sobie z pokrowca na helikopter. I co dalej? Ha, aby zaoszczędzić na podróży, znajdę sobie ekskluzywny lot ryanairem za złotówkę. Jest problem. Przy wadze powyżej 100kg, linie lotnicze każą mi dopłacić za nadprogramowy smalec. No dobra, przegięłam, to akurat jest plotka i ryanair w końcu nie wprowadził ograniczeń dla grubasów. A przecież patrząc na tę sprawę obiektywnie, to otyli przyczyniają się do większych strat  miejsca czy paliwa, a przez to do podwyższenia cen ogółu biletów. 55 kilogramowa laseczka wraz z bagażem, waży w samolocie jakieś 75kg. Gruba blondyna w wersji hard, waży z walizką prawie 150kg. Osoby mające normalną wagę, zaczynają coraz częściej burzyć się o to, że płacą tyle samo co ludzie 100kg+. No właśnie, skąd ta niesprawiedliwość? Poprawność polityczna, podopieczni greenpeacu nie mogą czuć się dyskryminowani. Sama bym jojczyła i czuła się konkretnie upokorzona, gdybym musiała płacić więcej za otyłość. Z drugiej strony może takie nieprzyjemności skłoniłyby mnie do zmniejszenia rozmiaru zadu? Zapędziłam się, wracam do głównego tematu. Wyobraźmy sobie, że planuję ślub z bogatym supermanem z Ameryki. Idę do zagłębia sukien ślubnych (w Krakowie ul. Długa), wchodzę do pierwszego lepszego sklepu i wołam do sprzedawczyni: proszę o najdroższą, największą i najpiękniejszą suknię ślubną! - największe mamy czterdziestki, ale typowy rozmiar sukien do mierzenia to 38. Zonk. Mogę zamówić suknię w dowolnym rozmiarze, ale nie wiem jak będzie ona na mnie wyglądała. Nie mam możliwości przymierzenia stroju i przez kolejne pół roku będę się zastanawiać, czy jeśli ważę 150kg, to ten fason mnie nie pogrubi. Ojej, ojej ludzie zobaczą, że mam "nadwagę". W końcu wpadam w depresję, zrywam z narzeczonym i idę utuczyć się do 200kg, żeby w końcu mieć motywację do diety i zdrowego stylu życia. A co! No dobrze, odchudzam się, biegnę truchcikiem do autobusu aby być fit i w końcu zdyszana rzucam się na krzesło, by zdążyć zająć miejsce przy oknie. Siadam, patrzę na nogi, potem w bok, potem znowu na nogi. Cholera, gdzie ta przerwa między siedzeniami? Nie ma jej, tłuszcz zajmuje moje siedzisko i 1/3 drugiego. Dobra, jestem miękka, wcisnę się w bok autobusu. Przysuwam się do szyby, nogi trzymam ciasno i drętwo, aż zaczynają boleć. Uf, zajmuję 1 i 1/4 powierzchni. Po 20 minutach podróży wstaję zmęczona, obolała i zlana potem. Następnym razem wolę stać. Byłaby to całkiem wygodna opcja, gdyby nie ta siła bezwładności. Im więcej ważę, tym trudniej mi się utrzymać przy ostrym skręcaniu lub gwałtownym hamowaniu autobusu. Pozostaje mi liczyć na to, że moje dłonie i autobusowe rurki wytrzymają ekstremalne obciążenia na jakie je narażam albo, że chociaż ktoś przede mną jest Pudzianem i przyjmie mnie na klatę lub na plecy, kiedy polecę do przodu jak Adam Małysz. Ciężko być grubym człowiekiem. 

Olejowanko

Od dzisiaj rozpoczęłam swoją przygodę z olejowaniem włosów. Kupiłam sobie obłędnie pachnący olej kokosowy, mam ochotę go po prostu zjeść. Zaaplikowany na włosy jest dla mnie zbyt kuszący pod względem zapachowym, będę musiała go z czymś mieszać. Pomyślałam, że następna maska do włosów, którą sobie zaaplikuję, będzie składała się z żółtka, oleju lnianego i oleju kokosowego. Liczę na to, że będzie to połączenie idealne. Z moją czupryną nie jest najgorzej, kiedy uczeszę włosy i ułożę je po ludzku, to wyglądają one na zadbane. Mam jednak nadzieję na to, że do lata moje włosy nabiorą blasku, dupa kształtu, skóra stanie się jędrna i piękna, a ja zacznę przypominać kobietę, a nie kosmitę. No dobrze, tak naprawdę liczę na to, że chociaż moje włosy nabiorą wyglądu, a dupa zmniejszy się może o dwa rozmiary. W końcu chcieć to móc. Od jakiegoś czasu masuję skórę twarzy, szyi i dekoltu mieszanką kremu Nivea Soft, oleju z konopii indyjskiej i oleju z pestek róży. Stan mojej cery znacząco się poprawił, ma ona ładny koloryt, jest elastyczna, przyjemna w dotyku (bynajmniej nie tłusta). Jestem zadowolona, minusów jak na razie nie widzę.

Naolejowana czupryna 

Czas na ciało. Cholera, irytuje mnie skóra moich ramion. Codziennie ją masuję, balsamuję, regularnie ćwiczę, a stan moich "pelikanów" się nie poprawia. Zastanawiam się czy trzeba czasu, czy operacji... Na razie cierpliwie pielęgnuję ramiona, licząc na jakieś powolne efekty. Polecam ten filmik z ćwiczeniami, po aktywności z Mel B, faktycznie czuję, że wokół kości mam ulokowane jakieś mięśnie.

 

Idzie wiosna, robi się ciepło a ja nadal wyglądam jak dinozaur wychodzący na żer. Liczę na to, że dopiero w grudniu zacznę wyglądać w miarę dobrze. Cóż, takie życie, skoro jadło się niczym świnia z gastrofazą, to trzeba cierpliwie znosić wszystkie minusy wynikające z otyłości. Zauważyłam, że im mniej ważę, tym więcej widzę wad związanych z patologicznym nagromadzeniem tłuszczu w organizmie. Nie wiem jak mogłam kiedyś funkcjonować, ważąc 127kg. Po prostu nie mam pojęcia. Teraz plusem na pewno jest to, że nie boję się już tak bardzo ludzkich spojrzeń. Wiem, że jestem gruba, ale nie tak ekstremalnie jak kiedyś. Jedyne co mogę zrobić, to ćwiczyć, pilnować diety i dbać o siebie. Zawsze lepiej być zadbanym grubasem, niż totalnym troglodytą. Miłego wieczorku!

Ubrania przed i po odchudzaniu

Hm, "po odchudzaniu" jest powiedziane trochę na wyrost, jeszcze długa droga przede mną. Wypadałoby się jednak pochwalić jakimiś wynikami. Wyśmiejecie mnie, ciągle się odchudzam i co? Stanęłam na wadze - 98kg. Byłoby mniej gdyby nie lawina błędów, babcine pączki, urodziny przyjaciółki i inne wpadki o których nawet nie pamiętam. No nic, mniejsza o to, centymetry spadają, ubrania się powiększają. Dobrze jest. Teraz lepiej dbam o swoje żywienie, co przynosi widoczne dla mnie efekty. Myślę, że gdzieś za 2 tygodnie umówię się z Panią dietetyk na kontrolę. 

A teraz trochę fotografii, nie będę zanudzać pisaniną w ten piękny, niedzielny poranek. Pozdrawiam!

Oczywiście do zdjęcia MUSIAŁAM ubrać na siebie mój najbrzydszy stanik, paskudne japonki i pierwsze lepsze legginsy. Przecież nie wpadłam na to, że wypadałoby na fotografii przypominać człowieka. No nic, mniejsza o to, przebierać już mi się nie będę:P Spódnica w kratkę - jedna z największych w mojej kolekcji (była już na mnie mocno opięta), brązowa w kwiatuszki - ciut mniejsza, niż ta po prawej ale i tak ogromna.

Jeansowa spódnica rozmiar 52, którą nosiłam na okrągło przez jakieś 2 - 3 lata na zmianę ze spódnicą w kratkę. 

Ciężko znaleźć w sklepach ubrania w rozmiarze kosmicznym, przez co grubi ludzie często wyglądają jak łachmaniarze. Szkoda.

Sukienka Asos, którą kupiłam za drogie pieniądze, byle mieć się w co ubrać w zeszłe lato. Na 1 zdjęciu 

trzymam ją za plecami, żeby przód się jakoś układał. Druga fotografia pokazuje jaka jest duża. Może ją sprzedam, bo jest ładna i dość dobrze zakrywa ona mankamenty. (zakrywa - dobre sobie)

Pożyczyłam sobie od siostry jakieś ubrania, w pierwszej sukience i legginsach zamierzam wyglądać w miarę 

dobrze za 3 miesiące, a w tej z drugiego z prawego zdjęcia w okolicach maja. (oczywiście do niej też nie zdjęłam 

legginsów - king lazy)

Sukienka, której nie byłam w stanie przecisnąć przez ramiona. Mieściła się tylko na moją głowę. 

PS.

Za 5kg ta sukienka będzie na mnie wyglądała dobrze:P (rozmiar 44)

Warzywa

Po lutowej wizycie u pani dietetyk stopniowo zmieniałam swoje podejście do jedzenia warzyw. Dawniej wolałam jeść minimalne porcje składające się wyłącznie z mięsa oraz kaszy/ryżu/ziemniaków. Teraz każdy mój posiłek wypełniony jest warzywami, do których stopniowo się przyzwyczajam. Nie pokochałam (jeszcze) ich smaku, ale mogę z całą świadomością przyznać, że lubię je i widzę, że działają na mnie pozytywnie. Co dało mi "królicze żarcie"? 

- nie wypadają mi włosy

- moje paznokcie się wzmocniły

- cera wygląda znacznie lepiej

- posiłki przepełnione warzywami sprawiają, że jestem najedzona do granic możliwości

Ostatnio robiłam sobie badania krwi: cukier, morfologia, hormony. Nie wiem, czy to, że wyniki wyszły idealne jest skutkiem zmiany nawyków żywieniowych i spożywania dużej ilości jarzyn, czy po prostu taki mam organizm, ale z całą pewnością mogę stwierdzić, że jedząc warzywka czuję się znacznie lepiej. Pozdrawiam!

 To śniadanie dostarcza 189 kcal, a dwa batony Nestle Fitness 186kcal. Myślę, że po zjedzeniu piętnastu batoników, czułabym się w miarę pełna :P

Obiad (kurczak, ryż (40g suchego), buraczki, fasolka szparagowa) 364kcal.

Notowanie jednak coś daje!

Od poniedziałku skrupulatnie notowałam swoje posiłki oraz wydatki. Dopiero na papierze zaobserwowałam sporą ilość błędów żywieniowych. Co znalazłam na liście grzechów? 

- spróbowanie nie mojego obiadu, 

- ugryzienie pierożka, 

- pofolgowanie z owocami, 

- dolewanie do kawy mleka 3% (jak nie było 1,5%), 

- jedzenie jogurtu, który ma 60kcal/100g (a nie np. 40kcal/100g), 

- sięganie po białe pieczywo, kiedy nie było razowego,

- i inne.

Takie głupoty potrafiły urosnąć do rozmiarów dodatkowych 200kcal dziennie. Tyle co mały pączek. Zamiast podżerać, mogłam zjeść dodatkową porcję kaszy (40g ~ 140kcal) z połówką serka wiejskiego (~60kcal) albo z 30g szynki drobiowej (25-30kcal). Jedyne co dało mi próbowanie np. pierożka, to zwiększona ochota na jedzenie, które nie jest dla mnie korzystne. To zupełnie bezsensowne postępowanie i działanie na własną niekorzyść. Wczoraj postanowiłam mądrzej skomponować swoje posiłki i dwa razy myśleć przed podjadaniem. Wielkości porcji zostały niezmienione, natomiast zdecydowanie zmniejszyła się ich kaloryczność. Nie obyło się jednak bez małej porażki. Dostałam ciekawe cukierki pochodzące z innego rejonu świata. Nie mogłam się powstrzymać przed ich spróbowaniem. Ciekawość zwyciężyła, a słodycze nie smakowały nadzwyczajnie. Polskie słodkości są zdecydowanie atrakcyjniejsze pod względem smakowym:). Ile kalorii kosztowały mnie dwa cukierki? Około 170. Nie warto. Z ciekawości sprawdziłam jaka jest wartość energetyczna pojedynczych, malutkich smakołyków. Nigdy nie zdawałam sobie sprawy z tego, że jeden niewielki cukiereczek, może mieć TYLE kalorii. 

1 Michałek ~ 78kcal

1 cukierek z galaretką z Mieszanki Krakowskiej ~ 35kcal

1 Tiki Tak ~ 113kcal

1 krakers ~ 25kcal

1 herbatnik ~ 21kcal 

1 Snicers Miniatures ~ 51kcal

10 paluszków z solą (10g) ~ 42kcal

Malutki cukierek Snicers Miniatures (10g) wydaje się być bardzo kaloryczny w stosunku do wagi, a przecież taka sama ilość krakersów (2 krakersy to 10g), to też 50kcal. Z dwojga złego, wolę naładowany cukrem cukierek, który sprawi mi chwilową przyjemność, niż słone, nic nie wnoszące do moich kubków smakowych krakersy.

A co z wydatkami? Było wiele pokus, na Allegro znalazłam cudne szminki, które wołały do  mnie: weź mnie! Przed zakupem dałam sobie czas na ochłonięcie i przemyślenie ile mam już podobnych kolorów pomadek. Pomogło! Mam około trzydziestu prawie nietkniętych szminek. Różne firmy, opakowania, ceny. Co je łączy? Jedno. Zdecydowana większość z nich ma podobne do siebie kolory. Uwielbiam czerwień złamaną odcieniem pomarańczowym i kiedy tylko widzę taką pomadkę, to bezmyślnie ją kupuję. Cieszę się nią jeden dzień, a potem wrzucam do kosmetyczki, w której aż roi się od podobnej palety kolorystycznej. Ochota na zakupy ciągle tli się w mojej głowie, ale staram się nad sobą panować. Jest dobrze, na pewno notowanie bardzo mi pomaga. No nic, wracam do swoich obowiązków, miłego dnia! 

Śniadania (przepraszam za jakość zdjęć, muszę zacząć nosić ze sobą aparat)

Do śniadań dodaję pieczywo (40g), którego nie ma na zdjęciach.

 

Obiad

 

Polecam Wam stronę www.ilewazy.pl, jest ona bardzo pomocna w sprawdzaniu wagi 

pojedynczych przekąsek i nie tylko. :)

Od jutra!

Co będzie jutro? Futro. W końcu zawsze można jutra nie dożyć. Przyjmuję jednak, że w poniedziałek obudzę się żywa, świeża, wypoczęta, radosna i pełna energii (już się śmieję pisząc te bzdury i wyobrażając sobie swoją minę po usłyszeniu budzika). Po przetarciu oczu i mruknięciu pod nosem kilku niecenzuralnych słów, przygotuję się do pracy, napiję się wody z cytryną i zacznę zapisywać każdy swój kęs jedzenia. Bardzo mnie ciekawi ile niezarejestrowanych przez pamięć kalorii jest przeze mnie pochłanianych. Spora część grubasów twierdzi, że zjada małe posiłki, nie zapisując w umyśle batoników, przekąsek, dodatkowych owoców, podgryzania czegoś z lodówki i częstego próbowania przygotowywanych wcześniej obiadków (czy aby nie są za słone). Ja pewnie też tak robię (choć bez batoników), dlatego postaram się moje występki notować od razu. Co jeszcze zmienię "od jutra"? Zainspirowana postem o oszczędzaniu na blogu A właśnie że tak, zacznę zapisywać swoje wydatki. Jestem straszliwie rozrzutna, nie panuję nad niepotrzebnymi zakupami. Czas z tym skończyć!

...Tylko jak, kiedy w moim mieście otworzono sklep z różnymi olejkami, rosyjskimi kosmetykami, naturalnymi mydełkami, ziołami, przyprawami... Ech. Zdążyłam tam już kupić cudowne, różane mydełko, olej z konopi indyjskiej i olej z nasion róży. A potem poszłam do drogerii, do sklepu z bielizną, do mydlarni. Koniec! Od jutra oszczędzam na wakacje.

Mam wyrzuty sumienia. Wczoraj na małej, babskiej imprezie nażarłam się słodyczy jak ostatni brojler. Wstyd! Nie mam dla siebie żadnego usprawiedliwienia. Jednocześnie staram się nie wpędzać w zbyt wielkie poczucie winy. To w idiotyczny sposób napędza głód. Mam silną wolę, dzisiaj już jadłam normalnie, ale niepotrzebnie rozbudziłam w sobie ochotę na zakazane przekąski. Teraz będę potrzebowała kilka dni odwyku, by zapomnieć o sobotnich grzeszkach i uspokoić pobudzony żołądek. Nie idźcie moją drogą :) Pozdrawiam!

"Nie pomasowałbym twojego tyłka nawet, gdyby miał wyjść z niego dżin"

Zmierzyłam sobie dzisiaj rano kilka obwodów ciała. 

Biust 106cm

Obwód na wysokości pępka 86cm

Biodra 119cm

Cóż za nieproporcjonalna figura. Dół ciała wygląda jak dolepiony. Gdybym żyła w innej epoce, to nie potrzebowałabym halki do ogromnego dołu sukni. Biodra podtrzymałyby wszystko jak półka. Przy okazji w fałdach materiału ukryłyby się wielkie uda i łydy, a ja byłabym szczęśliwa. Cóż, wracam na ziemię. Nie mam pojęcia co robić z dolną częścią ciała, by zmniejszyć jej objętość. Ćwiczę, dużo chodzę, łażę po schodach. I nic. No dobra, może nie do końca nic, w końcu w dupsku ubyło mi od września grubo ponad 20cm (tooo było COŚ, ponad 140!). W udach około 10cm. Wkurza mnie to, że jestem gruchą. Nie znaczy to jednak, że się zniechęcam. Dam radę, innego wyjścia nie mam. Po prostu złoszczę się, kiedy biorę centymetr do ręki. Mój przyjaciel zrobił mi kiedyś motywującą tapetę na pulpit. Muszę przyznać, że słodka buźka mamuśki Honey BoBo (czy jak to dziecko się zwie), skutecznie odstrasza od nadmiaru jedzenia. Tapeta spełnia swoje zadanie wyśmienicie, w chwilach słabości zerkam na nią ukradkiem, uśmiecham się i przestaję myśleć o jedzeniu. Oglądanie od czasu do czasu odmóżdżaczy takich jak ten serial na coś się jednak przydaje. Miłego dnia!

 

Garść kwiatków z Onetu.pl

Uwielbiam czytać komentarze na Onecie. Wiem, normalnemu człowiekowi może się to wydawać chore, ale nic na to nie poradzę. Przeglądanie onetowych kwiatków jest dla mnie czynnością bardzo odprężającą.

Natrafiłam wczoraj na artykuł o wdzięcznym tytule: Fryzjer odprawił z kwitkiem otyłą klientkę. "Popsuje mi pani fotel".

Jest w nim mowa o fryzjerze, który nie życzył sobie, by przychodziła do niego otyła klientka. Mężczyzna bał się o stan foteli fryzjerskich, które nie są odporne na tak duże obciążenia. Co ja, otyła myślę na ten temat? Właściwie nie potrafię tego skomentować. Jestem rozdarta. Z jednej strony uważam, że jest to przejaw dyskryminacji, bo ludzie są różni. O ile większość otyłych osób wyhodowało sobie tłuszcz na własne życzenie, o tyle mogą wśród nich znajdować się biedne, zahukane jednostki, które faktycznie mają lub miały jakiś poważny problem zdrowotny, który przyczynił się do wzrostu masy ciała. No dobrze, to jedna strona medalu. Jak wygląda druga? Cieszę się, iż zwraca się uwagę na ogromny problem otyłości. Że są osoby, które potrafią głośno powiedzieć, że nadmiar kilogramów jest zły. Przyjmijmy, iż fryzjer miał gówniane fotele. Okey, mogło tak być, ale nikt nie zaprojektowałby mebli niedostosowanych do ogółu ludzi. Żadnej firmie nie opłacałoby się wypuszczenie do sklepu towaru, który nie nadawałby się do użytkowania dla większości klientów. I teraz zasadnicze pytanie. Czy wszystko powinno dostosowywać się do możliwości użytkowania przez osoby monstrualnie ciężkie i czy nie jest to ułatwianie otyłym maślanego, przepełnionego kilogramami życia? A może przydałoby się trochę tę jakość życia pogorszyć, aby do grubego człowieka doszło to, że jeśli na własne życzenie wybiera drogę otyłości, to jego egzystencja będzie automatycznie utrudniona? I znowu nie potrafię powiedzieć co jest słuszniejsze. Nic nie jest czarno-białe.

(wiocha.pl)

(newsweek.pl)

Poniżej wklejam trochę komentarzy. Onetowcy jak zwykle pojechali po bandzie. Ich opinie są zazwyczaj przejaskrawione i totalnie skrajne - w końcu anonimowość robi swoje. Mimo, że nie powinno to być opiniotwórcze, to jednak warto otrzeźwić się tymi przykrymi zazwyczaj słowami. Często zdarza się, że otyłość po prostu innym przeszkadza. Gruby człowiek może sobie z tego nie zdawać sprawy, bo przecież żyje między ludźmi, korzysta z tych samych gabinetów, sklepów, autobusów, tramwajów itd., co szczupli ludzie i uczy się nie zwracania uwagi na pewne istotne dla innych (nie dla niego) niedogodności. Kiedy byłam prawie 30kg cięższa niż teraz, jechałam z moim Motywatorem na wycieczkę autobusem. Zwrócił mi on uwagę, że jest mu po prostu niewygodnie. Gniotę go, on czuje się stłoczony, ma mało miejsca. Obraziłam się wtedy. Nie dochodziło do mnie to, że winna jestem ja i moje kilogramy, a nie wąskie fotele, czy jego widzimisię. Przecież miał on prawo do wygodnego siedzenia i własnego miejsca, na które nie wylewa się część mojego tłuszczu. On musiał godzić się na podróżowanie z nadmiarem mojego cielska, a ja przez własny egoizm i zaślepienie nie potrafiłam przyznać mu racji. Przesadza - pomyślałam. Dużo czasu musiało upłynąć, abym zrozumiała, że nie przesadzał on lecz ja. Że miał do mnie tyle szacunku, iż nie tylko pomyślał swoje, ale i powiedział. Każdy grubas powinien od czasu do czasu usłyszeć coś takiego. Może po czasie by zrozumiał. Pozdrawiam!

 

 

Tu ważyłam jakieś 106kg. Pikuś w porównaniu z tym jak wyglądałam mniej więcej rok temu. A przecież już na tym zdjęciu jestem bardzo gruba. Mogłam się ogarnąć, byłoby mi łatwiej, ale wolałam zachowywać się jak tucznik. Teraz muszę 

swoje odpokutować - i dobrze. W końcu to normalna kolej rzeczy.

Co jem w pracy?

Wróciłam do swojego starego, dobrego rytmu. Ponad 10 godzin w pracy, wieczory w domu. Uf, tak ma być! Już gnuśniałam na chorobowym, jednak pomimo pozytywnego nastawienia i nowych sił witalnych muszę sobie ponarzekać. Nienawidzę przygotowywania tych pierdółeczek, pudełeczek, warzywek, obiadków. Szlag mnie od tego trafia, dlatego obiady gotuję sobie z góry na 2 - 3 dni. Dobrze, że mam możliwość odgrzewania jedzenia w pracy - obiad około godziny 18 (kiedy już jestem w domu), nie jest dobrym pomysłem. Na poniższej fotografii widoczne jest jedzenie, które porwałam z lodówki wychodząc z domu.

Cóż za kompozycja. Piękna niczym sztuka współczesna. Są słoiki, plastiki, kanapka. Pełen wypas. No dobrze, koniec z narzekaniem! 

Śniadanie (słoik po buraczkach i serek wiejski w woreczku):
- w słoiku znajduje się zupa warzywna z odpowiednią ilością ryżu (muszę ograniczać jedzenie chleba, stąd ten dziwny pomysł na śniadanie)
- posiłki powinnam uzupełniać odpowiednią porcją białka pochodzącego z produktów mlecznych, dlatego wmusiłam w siebie pół opakowania serka wiejskiego.

Nigdy więcej nie wpadnę na tak idiotyczny pomysł, żeby o 6.30 fundować sobie taką (nie)przyjemność. Nie ma to jak zwykła kromka z dodatkami.

II śniadanie:
- kromka 40g chleba razowego z szynką drobiową 30g i papryką. Uwielbiam paprykę.

Obiad (w plastikowym pudełeczku)
- 130g (waga surowego) mięska drobiowego marynowanego w maślance i ziołach
- 40g (waga suchego) ryżu z koperkiem
- buraczki firmy Orzech (uwielbiam je, a na dodatek mają bardzo dobry skład - polecam)

śniadanie (które i tak nie przebije tych obrzydliwych, owsianych 

racuchów, o których kiedyś pisałam)

Ponarzekałam, wylałam swoją żółć, frustrację i zacietrzewienie. Spakowałam porcyjki na jutro. Teraz siedzę zadowolona, uśmiecham się i widzę już same pozytywy. W pracy mogę jeść urozmaicone posiłki, nie ograniczając się do monotonnych kanapek (a niestety nie każdy ma tak dobrze). Polubiłam warzywa. Nie czuję się głodna (a za starych, grubszych czasów często odczuwałam uczucie ssania w żołądku). Waga spada, a ja czuję się coraz lepiej. Wczoraj wyszłam z domu w starych, zimowych butach na obcasach i nie bolały mnie nogi. Spodnie, którymi kiedyś chwaliłam się na blogu, że są już takie "małe" w porównaniu z tym co było, przelatują mi przez dupsko. Warto!

mocno nadżarty przeze mnie podwieczorek (już w domu), składający się z 40g chleba,

 mieszanki sałat, rzodkiewki, pomidora, papryki, tuńczyka w sosie własnym (30g) oraz

dressingu z jogurtu naturalnego wymieszanego z niewielką ilością kremu z gorczycy, 

kilku kropel cytryny, szczypty cukru oraz soli i pieprzu

warzywa obiadowe (nie z mrożonki), które przygotowywałam sobie dzisiaj 

na kolejne dwa dni do ryżu/kaszy i dodatków 

(np. mięska wołowego albo dwóch jajek)

buraczki na pyszny zakwas - zdjęcie dla Króliczka Doświadczalnego

Coś dla głodomora

Jak widzę ułożenie mojego jedzenia na talerzu, to nie potrafię go nazwać inaczej, niż karma albo pasza. Biedne posiłki wyglądają tak, jakby pani z poczty potraktowała je swoimi delikatnymi dłońmi (mieliście kiedyś nieprzyjemność zniszczenia przesyłki przez panią z poczty, która zbyt mocno wali pieczątką?). No nic, korzystając z chorobowego, postanowiłam zrobić sobie zupę. O dziwo wyszła smaczna. I totalnie zdrowa, nie mająca w sobie żadnych sztucznych ulepszaczy.

Składniki:

2 puszki pomidorów (ja robiłam zupę z domowych, dużych przecierów)

marchewka

pół selera

3 cebule

2 ząbki czosnku

lubczyk

2 łyżki groszku konserwowego

sól

pieprz

Cebulkę przysmażyłam na łyżeczce oleju, wrzuciłam do pomidorów, dodałam trochę wody, wsypałam marchewkowe talarki oraz seler pokrojony w drobniutką kostkę i gotowałam całość przez ponad 2 godziny na bardzo wolnym ogniu. Pod koniec dodałam sól, pieprz, lubczyk, groszki i wcisnęłam czosnek. Zupa genialnie zapycha (a dzisiaj jestem bardzo głodna).

A to mój typowy obiad. 40g ryżu (waga suchego), 2 jajka, resztka buraczków ze słoika (uwielbiam buraczki firmy Orzech), papryka. Nie wygląda zachęcająco, ale da się zjeść. Jest tego jak dla mnie za dużo, ale skoro mam się trzymać proporcji diety, to nie zmniejszam ilości. Trudno, najwyżej żołądek się rozciągnie.

Jak dobrze, że nadchodzi wiosna. Nienawidzę zimy, po prostu jej nie cierpię. Ach, chciałabym dożyć czasów, gdzie mogłabym w Polce uprawiać palmy. Nie musiałabym wtedy jeździć po zdjęcia z tymi zacnymi drzewami na południe, leżałabym sobie na hamaku w prywatnych tropikach i byłabym wachlowana przez stado opalonych, nasmarowanych olejkami mężczyzn. Cóż, chyba czas zejść na ziemię. Dobrze, że znalazłam w ogrodzie przebiśniegi, przynoszą one nadzieję, że wkrótce znów będzie pięknie i zielono. Dobranoc!

W czym gruba de wygląda naprawdę źle?

Jakiś czas temu przewertowałam Allegro w poszukiwaniu spódnicy idealnej na wieczorne wyjście. Znalazłam! Ależ mi się ona podobała! Nie zważając na przestrogi siostry (nie kupuj jej, źle będziesz w niej wyglądać, to fason dla szczupłych kobiet), zamówiłam i czekałam z niecierpliwością na to cudo. W zakutej głowie świdrowały mi myśli o tym jak dobrze będę w tym ubraniu wyglądać oraz jak doskonale się poczuję, kiedy siostrze na mój widok skoczy "gul" z wrażenia. Niespecjalnie interesowałam się faktem, że różnica między moją talią a biodrami przekracza 30cm. W końcu kto by się tym przejmował? No tak, mądry człowiek wziąłby to pod uwagę, ja należę jednak do tych bezmyślnych, w gorącej wodzie kąpanych istot, którym myśleć się po prostu nie chce. Spódnica na aukcji wyglądała tak:

 

zdjęcie z Allegro, karla227

Lustro, siostra i znajomość moich wymiarów nie przekonały mnie do tego, by zrezygnować z zakupu. Spódnica była śliczna i koniec. Bez dyskusji.

 

Tragedia. Wyglądam w niej gorzej, niż źle. Do spódnicy absolutnie nie mogę się przyczepić. Znakomicie odszyta, wymiary się zgadzają, wszystko w porządku. Tylko modelka do wymiany. Nie wiem, może inne grube osoby patrzą na siebie bardziej krytycznie, niestety ja cały czas nie zdaję sobie sprawy z tego, że jestem aż TAK gruba. Musiałabym ciągle stać przy lustrze, by pamiętać o tym, że to co dobre jest dla szczupłych, niekoniecznie będzie dla mnie właściwe. To jest totalne zaślepienie, którego nie potrafię zwalczyć. Mam świadomość tego, że jestem otyła, że wyglądam okropnie, patrzę w lustro i przecież widzę to, a mimo wszystko w głowie obraz mojej osoby plasuje się zupełnie inaczej. Najlepsza motywacja, czyli znane wszystkim otyłym słowa: SPÓJRZ W LUSTRO u mnie nie niczego nie zmieniają. Oczy widzą jedno, głowa drugie. Na szczęście jest jeszcze świadomość ciążących kilogramów, przyszłych problemów zdrowotnych oraz tego, że inni patrzą na mnie przez pryzmat otyłości. Grubemu człowiekowi bardzo potrzebne są zaufane osoby, które mówią jak jest i nie przekłamują rzeczywistości. Nie powiedzą: jesteś większa, ale to nic nie zmienia, a stwierdzą, że jest źle, że wygląda się grubo, że jest to niebezpieczne, brzydkie, że otyłość to choroba, którą trzeba leczyć. Szczerość to podstawa. 

A teraz z innej beczki. Znalazłam na stronie Kuchnia w wersji light przepis na korzenne placuszki owsiane z jabłkami. Jeżeli ktoś zrobił je zgodnie z instrukcją, to na pewno smakują one obłędnie. Niestety ja przepis zmodyfikowałam do swoich potrzeb. Zblendowałam pół szklanki płatków owsianych, dodałam jedno jajko, odrobinę rozpuszczonych wcześniej droższy, jedną rozkruszoną tabletkę słodziku i trochę wody. Usmażyłam masę na łyżeczce oleju z pestek winogron, na placuszkach położyłam plasterki jabłka. Z mojej porcji wyszło 5 racuchów. Wyglądały ładnie, miałam ochotę je zjeść. Odechciało mi się po pierwszym ugryzieniu. Dawno już nie jadłam czegoś tak paskudnego. Gorzkawe, niesłodkie, twarde, ohydne placki. Zjadłam trzy, więcej nie dałam rady. Ich jedyną zaletą było to, że można się nimi porządnie zapchać. Po prostu wstrętne. Po doświadczeniach z placuszkami, uznałam, że wolę jednak moją starą, dobrą rutynę. Miłego dnia!

Pierdoły takie

Ostatnio rozmawiałam ze swoim przyjacielem o tolerancji. Oczywiście nie doszliśmy do konsensusu, bo jak tu uzyskać rozejm między psychologiem, a babonem nie tolerującym niczego? Nawet swojego biednego, wielkiego siedzenia? Przyjaciel stwierdził, że  jego zdaniem istnieje większe przyzwolenie społeczne dla grubych kobiet, natomiast mężczyźni są pod tym względem absolutnie pokrzywdzeni. Jest im trudniej znaleźć miłość, pracę, zapracować sobie na szacunek innych itd., itd. (dalej nie słuchałam, tylko poszukałam czekolady by go nią zatkać). Jak to wygląda z mojej perspektywy?
Okiem płci pięknej (no, dyskusyjne, w końcu Alan Rickman jest dla mnie zdecydowanie ładniejszy, niż Angela Merkel). O ile mężczyzna może chodzić dumnie z wystającym brzuchem, głosząc wszem i wobec, że każdy ptaszek, musi mieć daszek, to kobieta zgodnie z aktualnymi trendami dotyczącymi sylwetki, może poszukać sobie za to obciskających antygwałtów na tyłek, pasa na brzuch, gorsetu, czy nylonowych gaci na uda. Przecież zacnej opony na wierzch nie wywali. Co odważniejsze niewiasty szczycą się poglądami: zimą daję ciepło, a latem cień. Sęk w tym, że takie wyzwolone maksymy wyznają zazwyczaj feedersi i grube kobiety (nie puszyste, puszyste są zwierzątka). Szczupli ludzie nie podzielają zazwyczaj takich poglądów. Sama zawsze starałam się (i staram) nie pokazywać innym swoich słabości oraz kompleksów wynikających z mojej tuszy. Rzadko spotykały mnie jakieś przykrości, a jeśli już, to urocze, bezpośrednie docinki słyszałam ze strony jakiegoś nieopierzonego podlotka, nigdy kobiet. Płeć piękna jest pod tym względem bardzo dyskretna. Kiedyś udało mi się podsłuchać przypadkiem rozmowę kilku wyzwolonych, feministycznych lesbijek z mojego roku, które zjechały mnie aż miło. Ich dyskusja nie była merytoryczna, a totalnie żenująca, wkraczająca na taki poziom, że nie miałabym ochoty jej nikomu przytaczać. Przez kontakty z takimi ludźmi, uważam, że bardziej otwarte są osoby nie emanujące nadmierną tolerancją i wyzwoleniem. Nie zastanawiam się nad tym, ile takich dyskusji mnie ominęło, wolę być nastawiona pozytywnie i mniej wiedzieć, niż zadręczać się bolesnymi słowami. Podział na otyłe kobiety i otyłych mężczyzn, plasuje się u mnie tak:

Kobiety - zazwyczaj dobre koleżanki, nie uważane za konkurencję, można się pośmiać za ich plecami.
Mężczyźni - słodkie misie, mogliby schudnąć dla zdrowia, ale nie jest źle, w końcu dobry ptaszek musi mieć daszek.

Poglądy trochę przerysowane, nie pasujące idealnie do wszystkich przypadków, ale trafne, jeśli chodzi o znany mi ogół. No, wystarczy tego marudzenia. To był pewien zbiór moich luźnych obserwacji. Zapewne gdybym się nad tym dobrze zastanowiła, to wątków byłoby o wiele więcej. Tylko po co? Lepiej iść poćwiczyć, wetrzeć w siebie balsam lub zjeść coś zdrowego. W końcu miło byłoby schudnąć i być konkurencją dla innych oraz piękną dla siebie samej.
PS. Wcale nie uważam, że zwracanie uwagi grubym osobom na ich problem jest złe - wręcz przeciwnie, powinno się to zauważać i reagować, z tym że prosto w oczy, a nie za plecami, bo co to zmieni? 

 

zdjęcie od znajomej, nie znam źródła :)

Moje ostatnie śniadania (do serka wiejskiego z pomidorami był jeszcze chlebek razowy).

 

A to ja w płaszczyku, którego jeszcze pół roku temu nie byłam w stanie zapiąć, bo nie stykał się na moim brzuchu. (znowu burdel w domu, nie nauczę się sprzątać)