Niedziela

Niedziela. Dzisiaj jest jedyny taki dzień, kiedy mogę posiedzieć sobie w łóżku i pieścić się z ostrym zapaleniem oskrzeli, którego nie mam czasu wygrzać pod kołdrą. Ostatnio miałam okazję obejrzeć kawałek programu Dzień Dobry TVN. Trafiłam tam na Katarzynę Bosacką, która wypowiadała się na temat zdrowego żywienia. Mówiła ona, że cykl trawienia (zakładając, że je się mało, a często) trwa średnio 3 godziny. Jeżeli zaburzymy ten proces i zjemy coś w ciągu tych magicznych trzech godzin, to przerwiemy cykl, a trawienie będzie musiało rozpocząć się od nowa. Musiałam wtedy przerwać oglądanie programu i nie dosłyszałam dlaczego tak się dzieje. Szukając informacji w Internecie, natrafiłam na taki wpis (http://vitalia.pl):

Miałam przyjemność zapoznać się z książką " Kasia Bosacka cudnie chudnie. Żegnaj pulpecie " i powiem Wam, całkiem ciekawa pozycja! Najbardziej zaintrygował mnie fragment o podjadaniu - dlaczego może zniweczyć nasze wysiłki w odchudzaniu. Otóż, według przedstawionych informacji trawienie trwa dokładnie 3 godziny. Najpierw trawimy węglowodany, potem białka, a na końcu tłuszcze. Jeżeli w ciągu tych 3 godzin dostarczymy organizmowi pokarm, proces trawienia zaczyna się od nowa i nie dochodzi do trawienia tłuszczy! Wreszcie jakieś logiczne wytłumaczenie
Spodobał mi się również pomysł, choć sama go nie zastosuję raczej, na stosowanie trójdzielnych pojemników na posiłki.
LINK DO POSTU

Choć od lat zmagam się z dietetykami, dietami etc., to nigdy o czymś takim nie słyszałam. Koniecznie zapytam o to trawienie panią doktor, do której wybieram się w przyszłym tygodniu.

Z cosobotniego ważenia wynikło, że schudłam 600g w ciągu tygodnia, ostatnio moje tempo odchudzania zwolniło, maleję średnio pół kilograma tygodniowo. Jestem zadowolona, najważniejsze, że waga nie idzie w górę. Dzisiaj rano postanowiłam sprawdzić, czy nie przybyło mnie od wczoraj (rzuciłam się na domowe pączki jak rasowy brojler na paszę) i jakież było moje zdziwienie, kiedy od soboty ubyło mnie dodatkowo 1,1kg. Jestem do tego neutralnie nastawiona, zapewne to wahania wody w organizmie po okresie, natomiast muszę monitorować czy obecna (całkiem przyjemna) waga zostanie na swoim miejscu, czy wzrośnie. Bilans zakończony, wracam do gnicia w rozrzuconej pościeli i przeglądania Internetu z tępą miną, brakiem mądrych przemyśleń i dupskiem w piżamie. Miłej niedzieli!

PS. Zrobiłam miesiąc temu porównanie swoich sylwetek typu kiedyś i dziś. Zdjęcie jest już nieaktualne, wyglądam lepiej, niż po prawej stronie, ale różnica i tak jest dla mnie widoczna. Ja w "wyjściowym" stroju, kontra ja w gaciach od dresu z kilkunastokilogramową utratą kilogramów. Mój wniosek? Ja pierdolę. Tyle.

 

 Link adekwatny do obrazka

Czy rozumiem osoby, którym nie powiodło się z odchudzaniem?

Zdecydowanie tak! Sama jestem takim człowiekiem. Było tak dobrze i co? Wybrałam powrót do otyłości. Potem latami pielęgnowałam swój tłuszczyk od czasu do czasu decydując się na idiotyczne diety, które spowalniały mój metabolizm i sprawiały, że jeszcze szybciej tyłam. Cholera gdzie te czasy, kiedy ważąc 80kg, uważałam się za spaślaka? Trzeba być idiotą, żeby do tego stopnia nie szanować własnego zdrowia i ciała. Natura i geny obdarzyły mnie urodą, przez co nigdy nie miałam problemów ze znajdywaniem sobie mężczyzn, nawet będąc osobą otyłą. I co z tego? Nie lepiej być pięknym człowiekiem, niż grubą z ładną buzią? Wiadomo, liczy się wnętrze, ale po co robić z siebie dobrowolnie paszteta? Hm, wróć - za bardzo odbiegłam od tematu.
Powrót do otyłości po doprowadzeniu się do formy, świadczy o braku miłości do siebie, o zniechęceniu, znudzeniu tymi godzinami, ograniczeniami, liczonymi porcjami jedzenia, czasem to po prostu zwykła samotność... Człowiek chciały sobie usiąść, nażreć się, iść spać i niczym się nie przejmować. W sumie całkiem zdrowe podejście o ile taki wyskok zdarzy się raz na kilka miesięcy. Po wszystkim zapomina się o sprawie i wraca do normalności, czyli zdrowego stylu życia. Niestety wiem z autopsji, że jeśli grubas lub eksgrubas zacznie się tak pocieszać, to na jednej uczcie się prawdopodobnie nie skończy. Przecież zeżarłam wczoraj za dużo i co? Nic się nie stało, brzuch nie urósł, na rękach nie pojawiły się buły, dupa nie wyszła ze spodni. Dobrze jest. Mmmm, jakie dobre kremówki, jak zjem trochę, to nic mi nie będzie, jutro to sobie odćwiczę. Pojutrze jest to samo, tylko człowiek po prostu zapomina o ćwiczeniach, powoli przestaje mówić: od jutra koniec. Je, je, je, aż w końcu budzi się otoczony przez kilkadziesiąt, albo kilkaset kostek smalcu, których nijak nie da się oderwać od własnego ciała. I wtedy zaczyna się zastanawiać... Za późno.

Ten tekst dedykuję sobie, absolutnemu głupcowi, który obudził się za późno. Obym była w stanie przeczytać go i zrozumieć, kiedy rozum odmówi mi posłuszeństwa na rzecz zaspokajania kubków smakowych.

Licząc, że kostka smalcu ma 200g, to pozostało mi 200 takich kostek do zrzucenia. Miłego wieczoru!

Wyborowy!

 

Ja kiedyś. Lubiłam siebie.

Podwieczorek

Muszę zacząć uprawiać rzeżuchę. Uwielbiam ją w sałatkach. Niestety będąc w sklepie, nigdy nie pamiętam o kupnie nasionek. Przydałaby mi się taka genialna, witaminowa bomba do sałatek. Poniżej prezentuję przepis na mój pozornie zdrowy podwieczorek. Dlaczego pozornie? Nie ufam importowanym, albo uprawianym w szklarniach na wełnie szklanej warzywom. Z drugiej strony, lepszy rydz, niż nic i jakieś "świeże" warzywa oprócz mrożonek jeść trzeba. Poniżej prezentuję mój dzisiejszy podwieczorek.

Składniki:
3 listki sałaty
niewielka ilość posiekanej cebulki
kilka kawałków pomidora
łyżeczka kukurydzy z puszki
łyżeczka selera konserwowego
pół jajka
sos (2 łyżeczki jogurtu naturalnego, odrobina musztardy francuskiej i kremu z gorczycy, pieprz)
sałatkę przegryzałam połówką bułeczki

Ostatnio pewna moja znajoma stwierdziła, że moja dieta jest zła. Zapytałam: dlaczego (licząc przy okazji na jakieś merytoryczne wskazówki i uwagi) - bo jesz chleb, ziemniaki, kaszę itd. Czemu mam tego nie jeść? Węglowodanów się nie je.
I dyskusja się skończyła.
Miłego wieczoru!