Dzień dla siebie!

Co za luksus! Wspaniałe, fantastyczne uczucie. Cholera, mam dzień dla siebie! Upiększam się, medytuję, masuję, balsamuję... Robię co dusza zapragnie (i na co pozwala mi choróbsko). Dzień rozpoczęłam od wyprodukowania sobie mydełka (na bazie Białego Jelenia) z dodatkiem kawy, imbiru, kakao, wanilii, oleju z pestek winogron (bo nie ma intensywnego zapachu), olejku arganowego, olejku lawendowego i soli. Z rozmachem, a co tam! Zafascynowana mydlarstwem gotowałam, mieszałam, dodawałam składniki, wąchałam aż w końcu osiągnęłam to!

Pachnącą ciasteczkiem kupę.

Z braku laku przełożyłam tę kloaczną masę do foremki, uklepałam, powąchałam i przyozdobiłam anyżem. Tak - liczyłam na to, że mydełko przypominające gówno, stanie się chociaż gównem artysty

(o tym można poczytać tu: gówno artysty). Niestety nie osiągnęłam zamierzonego efektu i w rezultacie mydło wygląda tylko bardziej komicznie. Bo kto normalny ozdabia kupę? Na szczęście moja siostra, widząc to schnące cudo zapytała: JESZ CIASTO?!

- Nie, to nie ciasto, to ujędrniające mydełko.

Łaskawie przemilczała temat.

 

A oto kolejny mój eksperyment. Swego czasu naczytałam się o peelingu głowy. Rzecz dla mnie absolutnie abstrakcyjna. A skoro tak, to musiałam przekonać się na własnej skórze jak to cudo działa. Oczywiście żal mi pieniędzy na jakieś specjalistyczne peelingi do głowy, czy szampony - postanowiłam wziąć sprawę we własne ręce i wyprodukować co? - jajco, a dokładniej żółtko. Z cukrem, chilli i odżywką. Ilość cukru była zatrważająca, a kiedy wmasowałam tę lepką masę w skórę głowy, to przeraziłam się. Na głowie miałam autentyczny hełm ze sklejonych, paskudnych włosów, które mogłam dowolnie formować palcami. No nic, stwierdziłam, jakoś to zmyję. I stała się rzecz niesłychana. Skóra była cudownie odświeżona, zniknęły śladowe ilości łupieżu, który mnie tak irytował, włosy były miękkie, przyjemne, niesplątane. Cud, miód i orzeszki. Polecam każdemu takie spa dla głowy.

Uszczęśliwiona dzisiejszym dniem, umaziałam sobie błyszczykiem usta, zrobiłam pamiątkową fotografię i wskoczyłam do łóżka. Miłego dnia!

Uf, chudnę

Centymetry idą w dół, a ja mam coraz większą motywację do tego, by dbać o siebie. Choroba jeszcze nie minęła, płuca strasznie mnie bolą, a ja chciałabym już ćwiczyć! Jutro rano zrobię sobie mleczno - solną kąpiel, nasmaruję się balsamami i odżywię włosy. A co! Czasem niewiele trzeba do szczęścia!

 

Moja dzisiejsza kolacja:

40g pieczywa (niestety skończył mi się chleb razowy)

pół opakowania serka wiejskiego light zmieszanego z sałatą, papryką, rzodkiewką, koperkiem

trochę pomidora

Dwucyfrowa waga

Szok i niedowierzanie. Po latach bycia trzycyfrowym babonem, nadszedł wreszcie ten piękny dzień, gdzie waga pokazała liczbę 99,8kg. Teraz jestem dwucyfrowym babonem! Fakt, ubytek wagi w tym tygodniu (2,2kg) to przegięcie, ale pewnie jest to spowodowane lekami, które zażywam i dolegliwościami żołądkowymi z nimi związanymi. Nieważne! Cieszy mnie to, że coś za czym tęskniłam tyle czasu, stało się jak najbardziej realne. Ok, pochwaliłam się, teraz muszę sobie pomarudzić. Tyle czasu marzyłam jak idiotka i nic z tym nie robiłam. To jest dopiero szczyt odmóżdżenia. Ja nie wiem jak to możliwe, że żarcie było dla mnie priorytetem. Że nie potrafiłam przeżyć bez słodyczy. Że jak ktoś zabierał mnie do restauracji to cieszyłam się jak głupia, bo można było żreć. Co tam, że nie mieściłam się na siedzeniu w autobusie. Nie ważne, że przejście kilku kilometrów było dla mnie katorgą, w końcu zawsze mogłam się pocieszyć jedzeniem. Obrzydliwość.

 

jajco.pl

No, dobra, dobra, byłam gruba, schudłam, jestem gruba, będę dalej chudnąć. I co z tego? Ano buty! Moja miłość.

Kiedy byłam o dobrych kilkadziesiąt kg lżejsza, to chodzenie na wysokich obcasach było dla mnie normalnością. Ba, nie pomyślałabym o kupnie płaskich, zimowych butów. A jak było w czasach, kiedy mogłam zgłosić się jako wieloryb do Greenpeace i prosić o azyl? Jeszcze do niedawna spacerowanie na wyższych obcasach  było ostatecznością - straszliwym wysiłkiem, któremu ciężko było mi podołać nawet na weselach. Matko, jak kiedyś bolały mnie śródstopia, palce czy pięty, kiedy musiałam spacerować lub stać w wysokich butach. Straszliwie. Puchły mi stopy, miałam zakrwawione palce, odparzała mi się skóra. Nie pomagało pudrowanie butów talkiem, naklejanie plasterków, ubieranie stopek, skarpet, wkładanie żelowych wkładek, czy opukiwanie butów młoteczkiem. Jak jest teraz? Jest mi łatwiej niż ponad 20kg temu, kiedy byłam większym monstrualnym klocem (teraz jestem mniejszym m.k), ale wciąż nie jest to to samo co kiedyś. Staram się wdrażać, przyzwyczajać na nowo, chodzić w wyższych butach po domu. Jest mi autentycznie wstyd, bo jestem kobietą i powinnam umieć to podkreślić. Mam nadzieję, że za 10kg, będę czuła się już na tyle pewnie, by znowu śmigać w ślicznych bucikach. Teraz też nie noszę brzydkich człapów (na szczęście do tego etapu pogoni za wygodnictwem nie dotarłam), ale nie jest to to, co kiedyś. Moja kolekcja czeka. Wiem, że się doczeka.

 

groszki.pl