Coś dla głodomora

Jak widzę ułożenie mojego jedzenia na talerzu, to nie potrafię go nazwać inaczej, niż karma albo pasza. Biedne posiłki wyglądają tak, jakby pani z poczty potraktowała je swoimi delikatnymi dłońmi (mieliście kiedyś nieprzyjemność zniszczenia przesyłki przez panią z poczty, która zbyt mocno wali pieczątką?). No nic, korzystając z chorobowego, postanowiłam zrobić sobie zupę. O dziwo wyszła smaczna. I totalnie zdrowa, nie mająca w sobie żadnych sztucznych ulepszaczy.

Składniki:

2 puszki pomidorów (ja robiłam zupę z domowych, dużych przecierów)

marchewka

pół selera

3 cebule

2 ząbki czosnku

lubczyk

2 łyżki groszku konserwowego

sól

pieprz

Cebulkę przysmażyłam na łyżeczce oleju, wrzuciłam do pomidorów, dodałam trochę wody, wsypałam marchewkowe talarki oraz seler pokrojony w drobniutką kostkę i gotowałam całość przez ponad 2 godziny na bardzo wolnym ogniu. Pod koniec dodałam sól, pieprz, lubczyk, groszki i wcisnęłam czosnek. Zupa genialnie zapycha (a dzisiaj jestem bardzo głodna).

A to mój typowy obiad. 40g ryżu (waga suchego), 2 jajka, resztka buraczków ze słoika (uwielbiam buraczki firmy Orzech), papryka. Nie wygląda zachęcająco, ale da się zjeść. Jest tego jak dla mnie za dużo, ale skoro mam się trzymać proporcji diety, to nie zmniejszam ilości. Trudno, najwyżej żołądek się rozciągnie.

Jak dobrze, że nadchodzi wiosna. Nienawidzę zimy, po prostu jej nie cierpię. Ach, chciałabym dożyć czasów, gdzie mogłabym w Polce uprawiać palmy. Nie musiałabym wtedy jeździć po zdjęcia z tymi zacnymi drzewami na południe, leżałabym sobie na hamaku w prywatnych tropikach i byłabym wachlowana przez stado opalonych, nasmarowanych olejkami mężczyzn. Cóż, chyba czas zejść na ziemię. Dobrze, że znalazłam w ogrodzie przebiśniegi, przynoszą one nadzieję, że wkrótce znów będzie pięknie i zielono. Dobranoc!

W czym gruba de wygląda naprawdę źle?

Jakiś czas temu przewertowałam Allegro w poszukiwaniu spódnicy idealnej na wieczorne wyjście. Znalazłam! Ależ mi się ona podobała! Nie zważając na przestrogi siostry (nie kupuj jej, źle będziesz w niej wyglądać, to fason dla szczupłych kobiet), zamówiłam i czekałam z niecierpliwością na to cudo. W zakutej głowie świdrowały mi myśli o tym jak dobrze będę w tym ubraniu wyglądać oraz jak doskonale się poczuję, kiedy siostrze na mój widok skoczy "gul" z wrażenia. Niespecjalnie interesowałam się faktem, że różnica między moją talią a biodrami przekracza 30cm. W końcu kto by się tym przejmował? No tak, mądry człowiek wziąłby to pod uwagę, ja należę jednak do tych bezmyślnych, w gorącej wodzie kąpanych istot, którym myśleć się po prostu nie chce. Spódnica na aukcji wyglądała tak:

 

zdjęcie z Allegro, karla227

Lustro, siostra i znajomość moich wymiarów nie przekonały mnie do tego, by zrezygnować z zakupu. Spódnica była śliczna i koniec. Bez dyskusji.

 

Tragedia. Wyglądam w niej gorzej, niż źle. Do spódnicy absolutnie nie mogę się przyczepić. Znakomicie odszyta, wymiary się zgadzają, wszystko w porządku. Tylko modelka do wymiany. Nie wiem, może inne grube osoby patrzą na siebie bardziej krytycznie, niestety ja cały czas nie zdaję sobie sprawy z tego, że jestem aż TAK gruba. Musiałabym ciągle stać przy lustrze, by pamiętać o tym, że to co dobre jest dla szczupłych, niekoniecznie będzie dla mnie właściwe. To jest totalne zaślepienie, którego nie potrafię zwalczyć. Mam świadomość tego, że jestem otyła, że wyglądam okropnie, patrzę w lustro i przecież widzę to, a mimo wszystko w głowie obraz mojej osoby plasuje się zupełnie inaczej. Najlepsza motywacja, czyli znane wszystkim otyłym słowa: SPÓJRZ W LUSTRO u mnie nie niczego nie zmieniają. Oczy widzą jedno, głowa drugie. Na szczęście jest jeszcze świadomość ciążących kilogramów, przyszłych problemów zdrowotnych oraz tego, że inni patrzą na mnie przez pryzmat otyłości. Grubemu człowiekowi bardzo potrzebne są zaufane osoby, które mówią jak jest i nie przekłamują rzeczywistości. Nie powiedzą: jesteś większa, ale to nic nie zmienia, a stwierdzą, że jest źle, że wygląda się grubo, że jest to niebezpieczne, brzydkie, że otyłość to choroba, którą trzeba leczyć. Szczerość to podstawa. 

A teraz z innej beczki. Znalazłam na stronie Kuchnia w wersji light przepis na korzenne placuszki owsiane z jabłkami. Jeżeli ktoś zrobił je zgodnie z instrukcją, to na pewno smakują one obłędnie. Niestety ja przepis zmodyfikowałam do swoich potrzeb. Zblendowałam pół szklanki płatków owsianych, dodałam jedno jajko, odrobinę rozpuszczonych wcześniej droższy, jedną rozkruszoną tabletkę słodziku i trochę wody. Usmażyłam masę na łyżeczce oleju z pestek winogron, na placuszkach położyłam plasterki jabłka. Z mojej porcji wyszło 5 racuchów. Wyglądały ładnie, miałam ochotę je zjeść. Odechciało mi się po pierwszym ugryzieniu. Dawno już nie jadłam czegoś tak paskudnego. Gorzkawe, niesłodkie, twarde, ohydne placki. Zjadłam trzy, więcej nie dałam rady. Ich jedyną zaletą było to, że można się nimi porządnie zapchać. Po prostu wstrętne. Po doświadczeniach z placuszkami, uznałam, że wolę jednak moją starą, dobrą rutynę. Miłego dnia!

Pierdoły takie

Ostatnio rozmawiałam ze swoim przyjacielem o tolerancji. Oczywiście nie doszliśmy do konsensusu, bo jak tu uzyskać rozejm między psychologiem, a babonem nie tolerującym niczego? Nawet swojego biednego, wielkiego siedzenia? Przyjaciel stwierdził, że  jego zdaniem istnieje większe przyzwolenie społeczne dla grubych kobiet, natomiast mężczyźni są pod tym względem absolutnie pokrzywdzeni. Jest im trudniej znaleźć miłość, pracę, zapracować sobie na szacunek innych itd., itd. (dalej nie słuchałam, tylko poszukałam czekolady by go nią zatkać). Jak to wygląda z mojej perspektywy?
Okiem płci pięknej (no, dyskusyjne, w końcu Alan Rickman jest dla mnie zdecydowanie ładniejszy, niż Angela Merkel). O ile mężczyzna może chodzić dumnie z wystającym brzuchem, głosząc wszem i wobec, że każdy ptaszek, musi mieć daszek, to kobieta zgodnie z aktualnymi trendami dotyczącymi sylwetki, może poszukać sobie za to obciskających antygwałtów na tyłek, pasa na brzuch, gorsetu, czy nylonowych gaci na uda. Przecież zacnej opony na wierzch nie wywali. Co odważniejsze niewiasty szczycą się poglądami: zimą daję ciepło, a latem cień. Sęk w tym, że takie wyzwolone maksymy wyznają zazwyczaj feedersi i grube kobiety (nie puszyste, puszyste są zwierzątka). Szczupli ludzie nie podzielają zazwyczaj takich poglądów. Sama zawsze starałam się (i staram) nie pokazywać innym swoich słabości oraz kompleksów wynikających z mojej tuszy. Rzadko spotykały mnie jakieś przykrości, a jeśli już, to urocze, bezpośrednie docinki słyszałam ze strony jakiegoś nieopierzonego podlotka, nigdy kobiet. Płeć piękna jest pod tym względem bardzo dyskretna. Kiedyś udało mi się podsłuchać przypadkiem rozmowę kilku wyzwolonych, feministycznych lesbijek z mojego roku, które zjechały mnie aż miło. Ich dyskusja nie była merytoryczna, a totalnie żenująca, wkraczająca na taki poziom, że nie miałabym ochoty jej nikomu przytaczać. Przez kontakty z takimi ludźmi, uważam, że bardziej otwarte są osoby nie emanujące nadmierną tolerancją i wyzwoleniem. Nie zastanawiam się nad tym, ile takich dyskusji mnie ominęło, wolę być nastawiona pozytywnie i mniej wiedzieć, niż zadręczać się bolesnymi słowami. Podział na otyłe kobiety i otyłych mężczyzn, plasuje się u mnie tak:

Kobiety - zazwyczaj dobre koleżanki, nie uważane za konkurencję, można się pośmiać za ich plecami.
Mężczyźni - słodkie misie, mogliby schudnąć dla zdrowia, ale nie jest źle, w końcu dobry ptaszek musi mieć daszek.

Poglądy trochę przerysowane, nie pasujące idealnie do wszystkich przypadków, ale trafne, jeśli chodzi o znany mi ogół. No, wystarczy tego marudzenia. To był pewien zbiór moich luźnych obserwacji. Zapewne gdybym się nad tym dobrze zastanowiła, to wątków byłoby o wiele więcej. Tylko po co? Lepiej iść poćwiczyć, wetrzeć w siebie balsam lub zjeść coś zdrowego. W końcu miło byłoby schudnąć i być konkurencją dla innych oraz piękną dla siebie samej.
PS. Wcale nie uważam, że zwracanie uwagi grubym osobom na ich problem jest złe - wręcz przeciwnie, powinno się to zauważać i reagować, z tym że prosto w oczy, a nie za plecami, bo co to zmieni? 

 

zdjęcie od znajomej, nie znam źródła :)

Moje ostatnie śniadania (do serka wiejskiego z pomidorami był jeszcze chlebek razowy).

 

A to ja w płaszczyku, którego jeszcze pół roku temu nie byłam w stanie zapiąć, bo nie stykał się na moim brzuchu. (znowu burdel w domu, nie nauczę się sprzątać)