"Nie pomasowałbym twojego tyłka nawet, gdyby miał wyjść z niego dżin"

Zmierzyłam sobie dzisiaj rano kilka obwodów ciała. 

Biust 106cm

Obwód na wysokości pępka 86cm

Biodra 119cm

Cóż za nieproporcjonalna figura. Dół ciała wygląda jak dolepiony. Gdybym żyła w innej epoce, to nie potrzebowałabym halki do ogromnego dołu sukni. Biodra podtrzymałyby wszystko jak półka. Przy okazji w fałdach materiału ukryłyby się wielkie uda i łydy, a ja byłabym szczęśliwa. Cóż, wracam na ziemię. Nie mam pojęcia co robić z dolną częścią ciała, by zmniejszyć jej objętość. Ćwiczę, dużo chodzę, łażę po schodach. I nic. No dobra, może nie do końca nic, w końcu w dupsku ubyło mi od września grubo ponad 20cm (tooo było COŚ, ponad 140!). W udach około 10cm. Wkurza mnie to, że jestem gruchą. Nie znaczy to jednak, że się zniechęcam. Dam radę, innego wyjścia nie mam. Po prostu złoszczę się, kiedy biorę centymetr do ręki. Mój przyjaciel zrobił mi kiedyś motywującą tapetę na pulpit. Muszę przyznać, że słodka buźka mamuśki Honey BoBo (czy jak to dziecko się zwie), skutecznie odstrasza od nadmiaru jedzenia. Tapeta spełnia swoje zadanie wyśmienicie, w chwilach słabości zerkam na nią ukradkiem, uśmiecham się i przestaję myśleć o jedzeniu. Oglądanie od czasu do czasu odmóżdżaczy takich jak ten serial na coś się jednak przydaje. Miłego dnia!

 

Garść kwiatków z Onetu.pl

Uwielbiam czytać komentarze na Onecie. Wiem, normalnemu człowiekowi może się to wydawać chore, ale nic na to nie poradzę. Przeglądanie onetowych kwiatków jest dla mnie czynnością bardzo odprężającą.

Natrafiłam wczoraj na artykuł o wdzięcznym tytule: Fryzjer odprawił z kwitkiem otyłą klientkę. "Popsuje mi pani fotel".

Jest w nim mowa o fryzjerze, który nie życzył sobie, by przychodziła do niego otyła klientka. Mężczyzna bał się o stan foteli fryzjerskich, które nie są odporne na tak duże obciążenia. Co ja, otyła myślę na ten temat? Właściwie nie potrafię tego skomentować. Jestem rozdarta. Z jednej strony uważam, że jest to przejaw dyskryminacji, bo ludzie są różni. O ile większość otyłych osób wyhodowało sobie tłuszcz na własne życzenie, o tyle mogą wśród nich znajdować się biedne, zahukane jednostki, które faktycznie mają lub miały jakiś poważny problem zdrowotny, który przyczynił się do wzrostu masy ciała. No dobrze, to jedna strona medalu. Jak wygląda druga? Cieszę się, iż zwraca się uwagę na ogromny problem otyłości. Że są osoby, które potrafią głośno powiedzieć, że nadmiar kilogramów jest zły. Przyjmijmy, iż fryzjer miał gówniane fotele. Okey, mogło tak być, ale nikt nie zaprojektowałby mebli niedostosowanych do ogółu ludzi. Żadnej firmie nie opłacałoby się wypuszczenie do sklepu towaru, który nie nadawałby się do użytkowania dla większości klientów. I teraz zasadnicze pytanie. Czy wszystko powinno dostosowywać się do możliwości użytkowania przez osoby monstrualnie ciężkie i czy nie jest to ułatwianie otyłym maślanego, przepełnionego kilogramami życia? A może przydałoby się trochę tę jakość życia pogorszyć, aby do grubego człowieka doszło to, że jeśli na własne życzenie wybiera drogę otyłości, to jego egzystencja będzie automatycznie utrudniona? I znowu nie potrafię powiedzieć co jest słuszniejsze. Nic nie jest czarno-białe.

(wiocha.pl)

(newsweek.pl)

Poniżej wklejam trochę komentarzy. Onetowcy jak zwykle pojechali po bandzie. Ich opinie są zazwyczaj przejaskrawione i totalnie skrajne - w końcu anonimowość robi swoje. Mimo, że nie powinno to być opiniotwórcze, to jednak warto otrzeźwić się tymi przykrymi zazwyczaj słowami. Często zdarza się, że otyłość po prostu innym przeszkadza. Gruby człowiek może sobie z tego nie zdawać sprawy, bo przecież żyje między ludźmi, korzysta z tych samych gabinetów, sklepów, autobusów, tramwajów itd., co szczupli ludzie i uczy się nie zwracania uwagi na pewne istotne dla innych (nie dla niego) niedogodności. Kiedy byłam prawie 30kg cięższa niż teraz, jechałam z moim Motywatorem na wycieczkę autobusem. Zwrócił mi on uwagę, że jest mu po prostu niewygodnie. Gniotę go, on czuje się stłoczony, ma mało miejsca. Obraziłam się wtedy. Nie dochodziło do mnie to, że winna jestem ja i moje kilogramy, a nie wąskie fotele, czy jego widzimisię. Przecież miał on prawo do wygodnego siedzenia i własnego miejsca, na które nie wylewa się część mojego tłuszczu. On musiał godzić się na podróżowanie z nadmiarem mojego cielska, a ja przez własny egoizm i zaślepienie nie potrafiłam przyznać mu racji. Przesadza - pomyślałam. Dużo czasu musiało upłynąć, abym zrozumiała, że nie przesadzał on lecz ja. Że miał do mnie tyle szacunku, iż nie tylko pomyślał swoje, ale i powiedział. Każdy grubas powinien od czasu do czasu usłyszeć coś takiego. Może po czasie by zrozumiał. Pozdrawiam!

 

 

Tu ważyłam jakieś 106kg. Pikuś w porównaniu z tym jak wyglądałam mniej więcej rok temu. A przecież już na tym zdjęciu jestem bardzo gruba. Mogłam się ogarnąć, byłoby mi łatwiej, ale wolałam zachowywać się jak tucznik. Teraz muszę 

swoje odpokutować - i dobrze. W końcu to normalna kolej rzeczy.

Co jem w pracy?

Wróciłam do swojego starego, dobrego rytmu. Ponad 10 godzin w pracy, wieczory w domu. Uf, tak ma być! Już gnuśniałam na chorobowym, jednak pomimo pozytywnego nastawienia i nowych sił witalnych muszę sobie ponarzekać. Nienawidzę przygotowywania tych pierdółeczek, pudełeczek, warzywek, obiadków. Szlag mnie od tego trafia, dlatego obiady gotuję sobie z góry na 2 - 3 dni. Dobrze, że mam możliwość odgrzewania jedzenia w pracy - obiad około godziny 18 (kiedy już jestem w domu), nie jest dobrym pomysłem. Na poniższej fotografii widoczne jest jedzenie, które porwałam z lodówki wychodząc z domu.

Cóż za kompozycja. Piękna niczym sztuka współczesna. Są słoiki, plastiki, kanapka. Pełen wypas. No dobrze, koniec z narzekaniem! 

Śniadanie (słoik po buraczkach i serek wiejski w woreczku):
- w słoiku znajduje się zupa warzywna z odpowiednią ilością ryżu (muszę ograniczać jedzenie chleba, stąd ten dziwny pomysł na śniadanie)
- posiłki powinnam uzupełniać odpowiednią porcją białka pochodzącego z produktów mlecznych, dlatego wmusiłam w siebie pół opakowania serka wiejskiego.

Nigdy więcej nie wpadnę na tak idiotyczny pomysł, żeby o 6.30 fundować sobie taką (nie)przyjemność. Nie ma to jak zwykła kromka z dodatkami.

II śniadanie:
- kromka 40g chleba razowego z szynką drobiową 30g i papryką. Uwielbiam paprykę.

Obiad (w plastikowym pudełeczku)
- 130g (waga surowego) mięska drobiowego marynowanego w maślance i ziołach
- 40g (waga suchego) ryżu z koperkiem
- buraczki firmy Orzech (uwielbiam je, a na dodatek mają bardzo dobry skład - polecam)

śniadanie (które i tak nie przebije tych obrzydliwych, owsianych 

racuchów, o których kiedyś pisałam)

Ponarzekałam, wylałam swoją żółć, frustrację i zacietrzewienie. Spakowałam porcyjki na jutro. Teraz siedzę zadowolona, uśmiecham się i widzę już same pozytywy. W pracy mogę jeść urozmaicone posiłki, nie ograniczając się do monotonnych kanapek (a niestety nie każdy ma tak dobrze). Polubiłam warzywa. Nie czuję się głodna (a za starych, grubszych czasów często odczuwałam uczucie ssania w żołądku). Waga spada, a ja czuję się coraz lepiej. Wczoraj wyszłam z domu w starych, zimowych butach na obcasach i nie bolały mnie nogi. Spodnie, którymi kiedyś chwaliłam się na blogu, że są już takie "małe" w porównaniu z tym co było, przelatują mi przez dupsko. Warto!

mocno nadżarty przeze mnie podwieczorek (już w domu), składający się z 40g chleba,

 mieszanki sałat, rzodkiewki, pomidora, papryki, tuńczyka w sosie własnym (30g) oraz

dressingu z jogurtu naturalnego wymieszanego z niewielką ilością kremu z gorczycy, 

kilku kropel cytryny, szczypty cukru oraz soli i pieprzu

warzywa obiadowe (nie z mrożonki), które przygotowywałam sobie dzisiaj 

na kolejne dwa dni do ryżu/kaszy i dodatków 

(np. mięska wołowego albo dwóch jajek)

buraczki na pyszny zakwas - zdjęcie dla Króliczka Doświadczalnego