Światowy dzień walki z otyłością

Jest 27.10, a Światowy dzień otyłości obchodzony był bodajże 24. Trochę się spóźniłam z napisaniem tego posta. Przeczytałam gdzieś, że rocznie z powodu chorób związanych z otyłością umiera około 2,5mln ludzi. Wychodzi na to, że co 12,6 sekund jakiś grubas żegna się z tym (pięknym?) światem i odchodzi do krainy niekończących się pączków, czy gdzie tam chce. Okrutnie to zabrzmiało, nie? Cham ze mnie. Dla kontrastu powiem, że co 5 sekund ktoś umiera z głodu. Wynika z tego, iż (jeszcze) łatwiej jest o zagłodzenie, niż o śmierć  spowodowaną nadmiarem nagromadzenia tkanki tłuszczowej. Właściwie  dlaczego mówi się, że to otyłość jest przyczyną pewnych schorzeń? Przecież raka może dostać każdy, serce może wysiąść wszystkim, zator też może się zdarzyć nie tylko u grubej osoby. 

Na portalu onkologicznym zwrotnikRAKA.pl można przeczytać, że: Patofizjologia związku nowotworów z otyłością jest wielostronna i złożona. Dwa główne mechanizmy, które postuluje się w wyjaśnieniu tych powiązań to: przemiany biologiczne, które prowadzą do zaburzeń hormonalnych, takich jak oporność na insulinę oraz tzw. zespół metaboliczny związany z otyłością. Otyłość – zwłaszcza brzuszna – powoduje odbiegające od normalnych wartości stężenie hormonów i czynników wzrostu, które mogą sprzyjać rozwojowi komórek nowotworowych. Otyłości towarzyszy najczęściej przewlekły proces zapalny niskiego stopnia, który może prowadzić do uszkodzenia DNA, a przez to stworzyć warunki powstawania raka.Większość piśmiennictwa wiąże również otyłość z gorszym rokowaniem w nowotworach.

Dlaczego osobom otyłym wysiada serce i układ krążenia? Z chorób zagrażających życiu, otyłość może przyczyniać się do powstania choroby wieńcowej, udaru mózgu, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Wzrost poziomu cholesterolu, często obserwowany w otyłości, prowadzi do miażdżycy, czyli odkładania się złogów cholesterolu w naczyniach krwionośnych i zwężania światła tych naczyń, co może spowodować zawał. Jeśli blaszka miażdżycowa umiejscowi się w sercu, pacjent może mieć zawał serca, a jeśli w mózgu – udar mózgu. Z kolei u osób mających miażdżycę nóg – może wystąpić chromanie przystankowe, objawiające się bólem nóg podczas marszu, a kłopoty z chodzeniem z czasem mogą się pogłębiać. Jeśli miażdżyca będzie postępować, a naczynia zarastać, to ostatecznie może się to skończyć trwałym kalectwem - koniecznością amputacji kończyny. Problem w przypadku miażdżycy zawsze polega na tym, że nie jesteśmy w stanie przewidzieć, gdzie ta blaszka miażdżycowa się umiejscowi i jak bardzo miażdżyca się rozwinie. Otyłość prowadzi również do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego. U osób z nadwagą, nadciśnienie tętnicze występuje 3 razy częściej niż u osób z prawidłową masą ciała. Tkanka tłuszczowa w otyłości staje się znaczącym organem wydzielającym leptynę, rezystynę, adiponektynę. Zwiększa się też insulinooporność prowadząca do wzrostu wydzielania insuliny, nadmiernie aktywuje się układ renina-angiotensyna-aldosteron. Zaburza się oddychanie z powodu gorszej ruchomości klatki piersiowej, słabszej wentylacji podstawy płuc oraz zespołu bezdechów sennych objawiającego się chrapaniem, co wywołuje nadciśnienie tętnicze. I kolejna rzecz. Otyłość ogranicza aktywność fizyczną – jeśli jesteśmy ciężcy, nie mamy po prostu ochoty się ruszać. A to z kolei powoduje, że, powiedzmy tak lakonicznie, krew wolniej płynie. A jeśli wolniej płynie, to łatwiej jest jej zakrzepnąć. Gdy zaś dojdzie do wytworzenia się zakrzepu, może on spowodować nawet całkowite zamknięcie naczynia.  Jeśli mówimy o przyczynach otyłości, to musimy też wspomnieć o chorobach, których nie można pominąć w diagnostyce i leczeniu. Nadmierne tycie może bowiem występować  przykładowo w niedoczynności tarczycy, cukrzycy typu 2, zespole policystycznycznych jajników, czy też podczas stosowania niektórych leków. W przypadku cukrzycy mamy, można powiedzieć, „błędne koło”. Choroba ta jest bowiem w większości przypadków konsekwencją zwiększonej masy ciała, niemniej trzeba pamiętać, że osoby już chorujące na cukrzycę typu 2, mają tendencje do tycia. U tych pacjentów może pojawić się więc nadciśnienie tętnicze, a także choroby serca. (źródło: Zdrowie w Krakowie)

Powikłania spowodowane nadmiarem smalcu w organizmie w skrócie: (źródło: meridian-med.pl)

• hiperlipidemia prowadząca do miażdżycy
• cukrzyca (insulinooporność)
• miażdżyca tętnic wieńcowych powodująca chorobę wieńcową
• choroba nadciśnieniowa
• przerost mięśnia sercowego
• dna moczanowa (hyperurikemia)
• kamica dróg moczowych i żółciowych
• choroba zwyrodnieniowa układu ruchu i bóle krzyża
• przepukliny
• upośledzenie wydolności oddechowej
• zespół bezdechu sennego
• nowotwory piersi i okrężnicy
• zaburzenia poziomu hormonów płciowych
• upośledzenie płodności i nieprawidłowości płodu

No, dość tego kopiowania i wklejania. Czy można powiedzieć, że kto chce być gruby, ten będzie gruby, a kto chce być chudy, ten będzie chudy? Oczywiście, że nie. Są na świecie ludzie, którzy straszliwie chudną, pomimo pochłaniania ogromnych ilości jedzenia i są też oczywiście osoby, które tyją przez różne choroby lub zażywanie szkodliwych dla organizmów leków. Istnieje sporo medykamentów, które powodują zatrzymywanie wody w organizmie i spowalnianie metabolizmu albo trudny do opanowania apetyt. Często (choć nie zawsze) da się jednak walczyć z nadmiernym tyciem i z pomocą lekarzy dbać o to, by przesadnie się nie rozrastać. Jak rozróżnić osoby otyłe z powodu choroby od osób grubych z przejedzenia? Zazwyczaj nie da się stwierdzić kto jest wstrętnym, obżerającym się wieprzem, a kto należy do pokrzywdzonej, chorej grupy. Osoby grube z wyboru robią chorym paskudny PR. Nawet ja (gruba) widząc innego grubasa nie myślę sobie: ojej, biedak, pewnie jest chory, współczuję mu takiego życia, a przypominam sobie bajkę Jachowicza o chorym kotku "zanadto się jadło, co gorsza, nie myszki, lecz szynki i sadło". Gdyby zatrważająca ilość ludzi nie była spasiona z powodu własnego "widzimisię", to nie byłoby takiej okrutnej generalizacji. Czy Światowy dzień walki z otyłością jest nam potrzebny? Dobrze jeśli mówi się o tym problemie, uświadamia ludzi, że sadło to nie tylko defekt estetyczny, ale przede wszystkim przyczyna wielu groźnych, bolesnych chorób. Otyłe osoby powinny codziennie obchodzić swój własny światowy dzień walki ze smalcem, bo x kilogramów tłuszczu więcej, to szybsza śmierć (jeśli oczywiście nie zestrzelą nas wcześniej Ruscy [jestem pieprzonym ksenofobem], nie rozwalimy się w samochodzie, nie zje nas Wielka Stopa na samotnej, górskiej wycieczce itd.). Chciałabym móc doczekać 70 urodzin, nażreć się wtedy lukrowanymi pączkami, napić wódki z wnukami, przekonując ich o wyższości moich czasów nad zgnilizną obyczajową ich epoki. Ważąc 100kg+ może dożyłabym do sześćdziesiątki i to w kiepskim stanie, bo stawy nie są stworzone do wytrzymywania tak dużych obciążeń. Otyłość była moim wielkim błędem i głupotą, ale zdążyłam wyjść z tych manowców na prostą. Nie jest jeszcze idealnie, wiele trudności przede mną, ale etap bycia otyłą jest już przeze mnie definitywnie zakończony. Najważniejsze to CHCIEĆ być człowiekiem, a nie monstrum. Reszta sama się ułoży.

Gdyby zeżarło mnie Yeti w moich wielkich czasach, to nie dość, że miałoby zapewniony wielki posiłek, to pewnie
i z moich ciuchów dałoby radę uciułać sobie namiot. Świetna sprawa!

 

 Mój ukochany Motywator-Ruchacz stwierdził, że mój wypływający na tej fotografii cyc, wygląda obleśnie.
Przepraszam za niego (za cycka oczywiście)

Uwaga, głupi post

Muszę to napisać. Pozdrawiam osobę, która trafiła na mojego bloga wpisując: mała gruba daje dupy. Mam nadzieję, że ten internauta znalazł w sieci to czego szukał :D 

Nie przyszło mi wcześniej do głowy, że słowa kluczowe mogą sprawić tyle radochy. Gdy człowiek patrzy na wpisy kluczowe, widzi typowe: grubablondyna, co robic zeby wygladac szczuplo, gruby tyłek dobrze czy źle, ile schudne w 10 tygodni, a potem nagle natrafia na takiego kwiatka, to potrafi mieć banana na ustach przez ładnych kilka godzin.

 http://www.humor.sadurski.com/Obrazki/Rysunki/17/7285/0/

Mój Mężczyzna, prawdziwy samiec alfa, który chce bym nazywała go na blogu Motywatorem-Ruchaczem, postanowił udzielić się w internetach i zmotywować wszystkie wahające się przed odchudzaniem kobietki słowami: seks po odchudzaniu jest lepszy. Tym miłym akcentem kończę tego bezsensownego, niewysublimowanego posta i uciekam w objęcia Morfeusza!

Co robię ze skórą?

Grubasy na pierwszy rzut oka mają często (podkreślam często, nie zawsze) gładką, różową skórę, która jest napięta jak obicie kanapy. Nieobce są im cellulit czy rozstępy, ale skórę mają jak rozkoszne kupidynki - naciągniętą, gładką i miłą. Sytuacja zmienia się diametralnie, kiedy grubas postanowi się odchudzić. Nie mówię tu oczywiście o "wielorybach" z 5kg nadwagi. Piszę o jednostkach ekstremalnych, o prawdziwych Amficeliasach (takie bycze dinozaury) wyróżniających się w gronie osób obdarzonych ponadprzeciętną ilością tłuszczu. Rozciągana przez długi czas skóra nie skurczy się nagle przy utracie 50 (i więcej) kilogramów. Co ma zrobić gruby człowiek, by nie wyglądać jak pies shar pei? Moje rady są absolutnie subiektywne i niepoparte (albo i poparte, nie chciało mi się sprawdzać) naukowymi dowodami:

1. Jeśli będziemy chudnąć z szybkością jakiej nabiera mój kot, kiedy widzi otwartą puszkę żarcia, to nic nam nie pomoże, chyba że mozolne czekanie aż skóra się obkurczy albo operacja. 

2. Warto uprawiać jakiś sport. Możecie mnie zrugać, ale tak naprawdę nie wiem czy ma on jakiś wpływ na skórę, jednakże na pewno działa na mięśnie, dzięki którym ciało nie jest tak sflaczałe.

3. Balsamowanie. Wtarłam już w siebie takie ilości tych tłustych, paskudnych mazideł, że powinnam coś wiedzieć na temat kremowania ciała. Wiem tyle - kremowanie gówno daje. A nie, przepraszam, daje spokój psychiczny, bo głowa myśli, że skóra podziękuje jej za codzienny trud wkładany w mozolne nawilżanie. Może duże ilości balsamów działają ujędrniająco przy niewielkich utratach wagi, ale nie można się spodziewać cudów przy kompresowaniu skóry z 3 metrów kwadratowych do 1,7. To jaką będziemy mieć skórę po odchudzaniu jest przede wszystkim kwestią genów i wieku. Wydaje mi się, że nawet bardziej genów, bo ktoś obdarzony grubą, solidną skórą nigdy nie jest rozlany, a "ubity" jak pewna moja dobra przyjaciółka. Ja należę niestety do tej gorszej, rozlanej kategorii. Mimo wszystko zachęcam do balsamowania, bo to nie zaszkodzi, a może jednak coś daje (musiałabym w ramach testów przez rok balsamować jedną nogę, a drugiej nie, by mieć solidne dowody). Z resztą przy balsamowaniu konieczny jest masaż skóry, a on jakieś właściwości terapeutyczne posiada.

4. Szczotkowanie. Nienawidzę szczotkowania. Nużące, męczące, nieprzyjemne, szorstkie, okropne, ale fajnie peelinguje i poprawia ukrwienie skóry. Mam nadzieję, że jej jędrność też. Ten zabieg jest świetną bazą do balsamowania. Mazidło lepiej się wchłania w wyszorowaną skórę, dzięki czemu nie jest już ona tak tłusta i nieprzyjemna po tym zabiegu. 

5. Bicze wodne. Genialna sprawa. Znam kobietę po dużej utracie wagi, która dzięki działaniu wody ma skórę jak młody bóg. Niestety nie mam dostępu do takich udogodnień, dlatego jedyne co mogę zrobić, to polecać je innym (zdrowym!) osobom chcącym zadbać o swoje ciała. 

Do napisania tego posta skłoniła mnie komentatorka, która zapytała o to w jaki sposób radzę sobie ze skórą po dużej utracie wagi. Wychodzę z założenia, że pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć. Są takie partie ciała, które potrzebują czasu na wzięcie się w garść. Balsamy, szczotki, bicze, masaże itd. mogą pomóc, ale nie należy nastawiać się na cuda, bo robienie z własnego ciała worka na kilkadziesiąt kilogramów tłuszczu, zawsze będzie miało negatywne skutki, nawet jeśli weźmiemy się w garść i zaczniemy o siebie dbać. Mam ten komfort, że moja skóra dość dobrze zniosła to, jak źle się z nią obchodziłam. Dbam o nią, ale i żałuję własnej głupoty oraz oszpecania się w imię jedzenia. Dobranoc!

Tak nie wyglądam, więc nie jest źle ;)