Wyczerpana

Zeszły tydzień dał mi się ostro we znaki. Choroba, bolące plecy, wyczerpanie i niewychodzenie z pracy - dobrze, że jutro jest weekend.
Za każdym razem, kiedy w okolicach piątku nachodziła mnie myśl o diecie, mówiłam sobie: piątek zły początek. I czekałam na poniedziałek. Czas to zmienić. Od dzisiaj rozpoczęłam cykl masaży szczotką do ciała. Naczytałam się na blogach i forach internetowych o zaletach tego cudeńka, dlatego z zapałem się szoruję. Muszę przyznać, że skóra po takiej szczotce jest czerwona, gładka i przyjemna. Właściwie nie liczę na jakieś konkretne rezultaty, chcę po prostu dbać o kondycję największego organu swojego ciała, póki jest na to jeszcze czas. Skóra szczupłego człowieka o wzroście 170cm ma około 1,8 metra kwadratowego powierzchni. Wolę nie wyliczać jaka jest moja, pewnie dałoby się z niej uszyć niezły płaszcz. Czas spać, dobrej nocy życzę!

Chodzenie z ciążącymi kilogramami

Mieliście/macie w sobie blokadę przed chodzeniem? Wykorzystywanie samochodu do pokonywania najmniejszych odległości, unikanie spacerów, dojeżdżanie autem do przystanku... Kurczę, jak ja nienawidziłam maszerowania na piechotę! Nie potrafiłam sobie uzmysłowić dlaczego. Niby wiedziałam, że jestem ciężka, ale przyzwyczajona do wagi, nie łączyłam otyłości z nielubieniem  chodzenia. 20kg mniej (właściwie od stycznia 2013r. 25kg), to jednak wielka ulga dla nóg. Przyznaję, okropnie brnie mi się przez śnieg i lód, natomiast nie odczuwam już wyczerpania (nawet przy pokonywaniu większych odległości pod górę). Często przed znajomymi czy rodziną udawałam chojraka, który ma niespożyte ilości energii i siły, a w środku cierpiałam katusze i marzyłam o dotarciu do celu. Jakie to straszne, kiedy otyła osoba na własne życzenie (no dobrze, czasem to faktycznie wina choroby, ale to mały % przypadków), sama doprowadza się do niepełnosprawności. Co mają powiedzieć ludzie na wózkach, ludzie z zanikiem mięśni, ludzie ze skróconymi lub zniekształconymi kończynami itd.? Obrzydliwe, że zamiast winić siebie i swoją hodowlę tłuszczu, narzekałam na strome górki, na upał, na mróz, na śnieg, na niewygodne buty. Cóż za wyparcie faktycznego problemu. Otyłości. Dzisiaj rano szłam pod górkę kilka kilometrów. Fakt, obtarły mnie buty, czułam dyskomfort i ból, ale nie czułam absolutnego wyczerpania. Nie powłóczyłam nogami ze zmęczenia.
Czy warto się odchudzać?
Warto. Dla siebie, dla innych, dla przyzwoitości wobec tych, którym gorzej się żyje/chodzi/funkcjonuje nie z wyboru, a z przymusu. Warto żyć godnie, a patologiczne nagromadzenie tłuszczu w organizmie godne nie jest.

Zima widziana moimi oczami. Staram się ją akceptować. Na razie jedyne co czuję do śniegu i zimna, to nienawiść. Lodowata jak temperatura za oknem. Cóż, "sorry taki mamy klimat". :)

Nie samą dietą człowiek żyje

Uf, schudłam w tym tygodniu 800g. Udało się pomimo wagowych perypetii. Nie zrezygnuję z wizyty u dietetyka, utrata prawie 20kg to dla mnie wielki sukces i nie chciałabym go zaprzepaścić. Nie samą dietą jednak człowiek żyje. Jestem niecierpliwym cholerykiem, trudno jest mi usiąść spokojnie, wyluzować się i nie stresować. Znalazłam jednak sposób na ukojenie skołatanych nerwów. To tworzenie biżuterii. Uwielbiam wymyślać nowe wzory, wycinać, szyć, formować, dopasowywać kolory. Tylko wtedy potrafię wytrzymać sama ze sobą na dłużej, moje myśli przepływają powoli, równomiernie, a ja czuję absolutny spokój i harmonię.

 

... i chyba tego dzisiaj potrzebuję. Wyciszenia. Tylko igła, kolory i ja. Dobrej nocy!

Edit. Nić transparentna się skończyła, a mnie trafił szlag. Nie będzie kolczykowania dzisiejszego wieczoru. Pozdrawiam!