Trzynastolatek waży 230kg

Czujecie to? 230kg, a matka wcale nie przyszła do MOPSU po dietę, operację, pomoc psychologa, a po wzmacniane łóżko, zdolne unieść ciężar jej wielkogabarytowego syna. Cholera, nóż mi się w kieszeni otwiera. Chłopak może mieć jakieś schorzenie (w końcu trudno, by trzynastolatek nawet na batonach i chipsach upasł się do rozmiarów dwóch słoniątek [jeden mały słoń ma 110kg]), ale kiedy szkoła załatwiła mu turnus rehabilitacyjny, to na niego nie pojechał. Babcia chłopca zarzeka się, iż biega po marketach, by kupić mu dietetyczną żywność (prawdopodobnie podaje mu odchudzającą zupę w wannie, skoro wnuk tak urósł) i robi nastolatkowi do szkoły dwie kanapki (na dwie godziny lekcyjne, bo ma on indywidualne nauczanie, coby mu nie zaburczało w żołądku). Chłopak karmiony w szpitalu schudł 10kg, ale w domu przybrał na wadze 20. Skomentuję to tak: kurwa, ja pierdolę.

Nie popieram odbierania niezaradnym rodzicom dzieci, uważam, że pewne rodziny trzeba otoczyć szczególną opieką dla dobra bezbronnych dzieciaków, dla których rozstanie byłoby traumą nie do naprawienia. Zdarzają się jednak skrajne wypadki, gdy dzieci powinno się za wszelką cenę wyrwać z patologii. Niestety tutaj dochodzi do zagrożenia życia chłopca, narażenia go na trwałe okaleczenie, niepełnosprawność, choroby, które będą się odbijały w jego przyszłym życiu. Myślę sobie o tym młodym, astronomicznym grubasie i jest mi przykro, bo pod zwałami tkanki tłuszczowej znajduje się bijące, młode serce. Człowiek, który ma przed sobą całe życie i mógłby osiągnąć wiele, jest zdegradowany do pozycji żałosnego worka na śmieciowe żarcie. Przykro mi.

http://bydgoszcz.gazeta.pl/bydgoszcz/1,48722,17665749,Trzynastolatek__ktory_wazy_230_kg__Trzeba_go_ratowac.html

http://www.wykop.pl/link/2473467/bydgoszcz-13-latek-wazy-230-kg-mops-chce-przydzielenia-rodzinie-kuratora/

...

Jestem okropna, wiem. Nie odzywam się, nie przeglądam blogów, nie zaglądam na blondynę. Przepraszam. Mam taki nadmiar obowiązków, że moja blogowa aktywność zeszła na bardzo daleki plan. Nie oznacza to jednak, że siedzę i się obżeram. Cały czas pracuję nad sobą, pilnuję zdrowej, zbilansowanej diety, dbam o ćwiczenia. Nie będę składać czczych obietnic, bo nie wiem kiedy uda mi się zaglądnąć tu na dłużej, ale nie poddaję się, a to jest przecież najważniejsze. Pozdrawiam! 

Ps. A, zapomniałabym, ważę 67kg.

Gruba na siłowni

Lubicie chodzić na siłownię? Czujecie się jak ryba w wodzie w krainie rozgrzanych mięśni, testosteronu, rosłych mężczyzn oraz sprzętów pachnących potem i metalem? Ja przyzwyczaiłam się już do tego miejsca. Nie stresuję się spojrzeniami panów koksów, nie boję się używać bieżni, bez wstydu potrafię przechodzić między sprzętami w poszukiwaniu czegoś na czym chciałabym poćwiczyć. Muszę jednak przyznać, że nie zawsze tak było. Kiedy pierwszy raz wkroczyłam na teren siłowni, czułam się jak Jonasz w brzuchu ryby. Było mi tam ciasno, śmierdząco i nieprzyjemnie. Pamiętam te oczy wlepione na wejściu w moją stronę, oceniające spojrzenia, uderzającą we mnie muzykę w stylu: bogini seksu, jest napalona, mokra na wejściu. Najgorsze dla mnie w tym wszystkim było to, że nie mogłam się stamtąd wycofać, bo co pomyśleliby o mnie przypakowani panowie? – Przyszła gruba, postała i wyszła. Chcąc nie chcąc przebrałam się i robiłam swoje, wlepiając oczy w lustro, by obserwować kto z rozbawieniem patrzy na moje zmagania siłowe. Jakież zdziwienie u mnie nastąpiło, gdy okazało się, że tamtejsza umięśniona społeczność miała mnie w najgłębszym poważaniu! Zdałam sobie sprawę z tego, że uprzedzona byłam wyłącznie ja, nikt inny nie zwracał na mnie uwagi i nie napastował mnie spojrzeniami, komentarzami czy drwiącymi uśmieszkami. Jedynie kiedy robiłam coś nieumiejętnie (jestem tak zakuta, że nawet teraz nie nauczyłam się nazw sprzętów, czy prawidłowego machania hantlami), podchodził do mnie pomocy Pan Paker i cierpliwie tłumaczył mi co czuły moje mięśnie, kiedy nie starałam się wykonywać ćwiczeń poprawnie. Wiecie co mnie najbardziej odrzucało od pójścia na siłownię? Mój tłuszcz. Wstydziłam się go tak bardzo, że nie potrafiłam zebrać się na odwagę i stanąć między ludźmi, dla których dbałość o ciało jest ważna. Podobnie jak z basenem, musiałam zrobić sobie pranie mózgu, by utwierdzić się w przekonaniu, że grubas wygląda lepiej ćwicząc, niż wpieprzając lody itp. Dopiero wtedy się przełamałam i już zostałam, co prawda chodząc na siłownię nieregularnie oraz bez określonego planu na ćwiczenia, ale z wewnętrznym poczuciem, że robię to dla siebie. 

 blubbertorunner.blogspot.com