ON (ten wstrętny bydlak) dał ci krem odchudzający?!

Zastanawiam się dlaczego my – kobiety, tak gwałtownie reagujemy na uwagi, sugestie mężczyzn. Nie zawsze zgadzamy się na niesztampowe prezenty typu antycellulitowy zabieg u kosmetyczki, kosmetyki pielęgnacyjne, karnety na basen czy siłownię. Denerwujemy się, szukamy drugiego dna, irytujemy, bo ON chce nas zmieniać. Oczywiście nie mogę wrzucić wszystkich kobiet do jednego, niezadowolonego worka – zdarzają się jednostki, które nie pasują do powyższego schematu.

Jakiś czas temu dostałam od swojego partnera dobre (o dziwo skuteczne) kosmetyki do pielęgnacji skóry. Chciał mi zwyczajnie pomóc, bo walka o dobrą skórę po utracie prawie 70 kg jest trudna, mozolna, nużąca – efektów nie widać od razu, trzeba na nie czekać miesiącami, nie załamywać rąk, pracować nad sobą.

Z zadowoleniem pochwaliłam się moim prezentem koleżankom w przedziale wieku (23-30). Zaskoczyło mnie to, że ani jedna z ich reakcji nie była pozytywna.

- To ON kupuje ci serum WYSZCZUPLAJĄCE? Przecież jesteś CHUDA. (dopisek ode mnie – chuda u góry)

- JA bym się obraziła.

- Ty też mu kup BALSAM ODCHUDZAJĄCY.

Itd.

Cholera, tolerujemy (no, z tym tolerujemy, to trochę za dużo powiedziane, ale często udajemy na pokaz) tyle rzeczy, cały ten wkurzający porządek świata, rząd, który nas ograbia, wojny, inwazję na Europę, meneli-śmierdzieli w autobusach itd., itd. A mamy problem ze szczerością. I to z czyją szczerością – szczerością najbliższej osoby. Jak bardzo zakłamane jest to, że od partnera w największej mierze oczekuje się obłudy. On ma nie zauważać naciągniętej skóry, on ma nie widzieć zwałów tłuszczu, on ma docenić dziadowskie ubranie, które nas oszpeca, on ma być naszym lustrem, które odbija tylko to co dobre, korygując jednocześnie wady – elementy, które posiada każda z nas (ta mało bogata, która się nie naciągnie u chirurga).

Jak ja się na to zapatruję?

CIESZĘ SIĘ z wyszczuplających kosmetyków;
LUBIĘ krytykę, która ma jakiś cel (ten wielki płaszcz powiększa ci dupę – mam wtedy świadomość, że z moim strojem faktycznie musi być coś nie tak, skoro facet zwraca na to uwagę);
CENIĘ umiar – krytyka jest dobra o ile miesza się z pozytywnymi opiniami.

Kiedy reagowałam przesadnie nerwowo na choćby niewinną wzmiankę na temat mojego wyglądu? Wtedy, kiedy SKŁANIAŁA MNIE ONA DO MYŚLENIA - autorefleksja nie była przyjemna dla człowieka, który chował się, unikał poświęceń i bał się prawdy. 

Co jem?

Jak wygląda jedzenie z mojej perspektywy? Nie jem dużo. Ktoś, kto spodziewa się gór na talerzu, mnogości porcji czy zróżnicowania, srogo się zawiedzie. Moje posiłki są nudne, byle jakie, szybkie. Często jem resztki, bo nie chce mi się gotować, a jeśli coś sobie przyrządzam, to starcza mi to co najmniej na 3 dni. Nie powinnam przekraczać bariery 1500-1600 kalorii. Mimo aktywnego stylu życia, moje spoczynkowe spalanie po utracie kilkudziesięciu kilogramów jest niskie i wynosi 1500 kalorii*. Nie liczę kalorii, jestem już tak przyzwyczajona do swojego jadłospisu, że automatycznie sięgam po odpowiednie ilości jedzenia i nie przeginam - jem tak, by się najeść, a nie nażreć bądź głodzić.

Więc co jem? 

Moje dzisiejsze menu (osoby, które pasjonują się kulinariami, proszone są o nieczytanie, bo zwątpią)

Lekkie śniadanie przed basenem - kromka pszenno-żytniego pieczywa z wędzonym łososiem (tym gównianym, norweskim) i pomidorem.

II śniadanie - pół woreczka kilkudniowego ryżu, który rozbełtałam z jajkiem i przysmażyłam bez tłuszczu, do tego pomidor. 

Jabłko

Obiad - 30g kaszy pęczak (waga suchej), kurczak w curry, warzywa na patelnię z Biedronki (doszłam do tego etapu kulinarnego lenistwa, że nawet mi nie wstyd z tego powodu - świeżych warzyw nie przyrządzam, bo mi się nie chce), do tego PYSZNA mizeria z ogórka. (pyszna, bo lekko słodka, a do jogurtu dodałam łyżeczkę serka "Łaciaty Meksykański").

Tu dochodzimy do punktu, gdzie zjadłam około 830 kcal (nie licząc kaw z mlekiem i cukrem).

Potem będzie jakiś owoc, zupa (ta ohydna dyniowa, chyba że pójdę na żebry do babci, żeby mi jakąś dała), jogurt albo spienione mleko z kakaem. 

Kawy, duuuużo kaw z mlekiem 3,2% i maleńką łyżeczką cukru.

*Sprawdzone dietetykiem i doświadczeniem

Zdjęcie-pokazówka, normalnie rzuciłabym to wszystko na jeden
talerz, żeżarła i przepiła kawą. 

Kawa - ta jest z wytrawną, kakaową pianką, posypana kardamonem.
Uwielbiam!

Coś ode mnie na temat utrzymania wagi

Żeby utrzymywać stałą wagę trzeba się ważyć. Tak po prostu - ważyć. Inaczej nie będzie się świadomym tego czy się chudnie, czy przybiera, czy stoi w miejscu. Dobowe wahania wagi są normalne, ale jeśli waga dzień w dzień idzie w górę, to znaczy, że trzeba przestać...

... Żreć. Odchudzający się grubas lub trzymający formę ex-grubas raczej powinien wiedzieć, na jakie zapotrzebowanie kaloryczne* może sobie pozwolić. Jeśli przekracza się swoją indywidualną normę, to analogicznie się tyje - nie ma w tym większej filozofii. Napad na czekoladę? Pół tabliczki mlecznej przyjemności ma około 270 kcal - jeśli spali się to dodatkowo podczas ćwiczeń, to nie ma problemu - waga będzie stała w miejscu. Jeżeli zje się czekoladę, a oprócz niej to co zwykle + NIE doda się do tego aktywności fizycznej, to głodne komórki tłuszczowe będą miały swoje święto i urosną ze szczęścia, pociągając za sobą dupę/nogi/brzuch itd.

Nie popadajmy jednak w skrajności - od jednorazowego zjedzenia słodyczy lub zbyt dużej ilości jedzenia nie przytyje się od razu 40 kg, ba - właściwie nic strasznego się nie stanie, życie polegające na usilnym unikaniu wszystkiego, co niezdrowe i kaloryczne, to horror. Istnieje jednak druga strona medalu, o której należy pamiętać. Osoba, która potraktuje dietę jako stan przejściowy, z którego wyjdzie po osiągnięciu wymarzonej wagi, stanie się z powrotem grubasem. Dieta czyli zmiana stylu życia i jedzenia, jest to coś, co nigdy nas (chcących schudnąć grubasów i ex-grubasów) nie opuści. Pozwalanie sobie na codzienne "grzeszki" zaowocuje stopniowym przybieraniem na wadze.
Trzeba mieć tego ŚWIADOMOŚĆ.

No, dość już tego teoretycznego pitolenia - łatwo się mówi frazesami, trudniej wykonać.

Jak sobie radzę? 

• Jem chude potrawy - chude, bo mają mało kalorii i mogę zjeść więcej + tłuszcz jest nośnikiem smaku, a jak coś smakuje zbyt dobrze, to człowiek lubi się tym obżerać - taka natura.
• Nie jem słodyczy - po prostu odzwyczaiłam się, a nawet jeśli sobie na to pozwolę, to zjem coś jednorazowo i przestaję (choć mózg i dupa wołają WIĘĘĘĘĘĘCEEEEEEJ)
• Ruszam się - łatwo jest mi teraz mówić "ruszaj galaretą", kiedy moja nie jest już ciężka, a aktywność fizyczna sprawia mi przyjemność. Kiedyś nie było to proste, bo bolały mnie stawy i serce, były kolki, nie mogłam złapać oddechu. Przeszłam przez ten etap i teraz czuję się naprawdę dobrze. Pływam, biegam, spaceruję, ćwiczę, zimą chodziłam na siłownię. Osoby, które mają małe dzieci, mają automatycznie więcej ruchu - jeżeli połączą to z dietą, to też będą miały efekty. 
• Jeśli nie mam dietetycznego obiadu, to jem mniej.
• Staram się jeść mniej pieczywa na rzecz warzyw, mięsa, nabiału (ale też nie rezygnuję z niego całkowicie).
• Ważę się regularnie (mierzę też, jak sobie o tym przypomnę).
• Jeśli męczy mnie ochota na coś słodkiego, to spieniam sobie mleko z gorzkim kakaem i łyżeczką cukru. Całkiem dobry deser. 
• Jem zupy. 

Co jest moim problemem? 

Nogi i tyłek - mimo że ważę mało, to wciąż są one zbyt grube w stosunku do reszty mojego ciała. Tłuszcz podskórny to straszne gówno, które ciężko zbić dietą i ćwiczeniami. Jedyna forma walki to regularność - wciąż ćwiczę te partie ciała, 2 razy dziennie stosuję odchudzające** specyfiki w połączeniu z masażem problematycznych partii ciała. Efekty są, ale baaaardzo powolne. 

* zapotrzebowanie kaloryczne - jeśli samemu nie wie się ile można zjeść, to należy udać się do dobrego* dietetyka i sprawdzić spoczynkowe spalanie kalorii.

** odchudzające specyfiki - hahahahaha - ja w odchudzające działanie nie wierzę, ale w połączeniu z masażem mają dobry wpływ na skórę, stymulują przepływ limfy i pomagają w rozbijaniu tłuszczu.
* dobrego nie znaczy NAJDROŻSZEGO

Zupa krem gęsta tak, że aż łyżka w niej stoi. 

Ohydztwo, obrzydlistwo, na dodatek dyniowe (bo kupiłam jakąś dziwną mrożonkę w Biedronce). Zupa ULTRA dietetyczna - jest tak niesmaczna, że odechciewa się po niej czegokolwiek.

Polecam!

Już chyba rok nie pisałam!

Przyznaję się bez bicia - nie mam czasu na blogowanie, a jeśli mam wolną chwilę, to staram się ją wykorzystywać na basen/przyjemności/dwudziestki*, jem, a nie żrę, czerpię z życia pełnymi garściami - nareszcie!

* dwudziestki - seria przysiadów, brzuszków, rowerka, podnoszenia nóg - każda czynność powtarzana 20 razy.
** dziękuję mojemu Motywatorowi za to, że wciąż z takim samym zapałem wpływa na mnie mobilizująco i sprawia, iż moje starania nie są bezcelowe ;)

O tym jak Orcia obudziła we mnie wspomnienia

Przeczytałam dzisiaj intrygujący wpis Orci, zatytułowany "Czy można być szczęśliwą będąc otyłą" (dostępny TU). Bardzo dobry tekst - polecam każdemu przeczytać i się nad nim zastanowić. Ja tak zrobiłam. Choć moje wnioski są inne niż teza zawarta we wpisie Orci, to nie mogę odmówić jej racji:

"Do szczęścia trzeba dorosnąć Czytelniku. Jeśli jest ono oparte na wyglądzie zewnętrznym, to jest bardzo kruche i łatwo je stracić.

Kochajmy siebie samych."

Cytat skradziony od Orci. Tu nasuwa się już niestety moja subiektywna, mniej pozytywna opinia. Cholera, zastanawiam się jak duża bym była, gdybym do tej pory starała się dorosnąć do szczęścia. Obawiam się, że moim przypadku nie zdążyłabym zasmakować zadowolenia z życia, bo po prostu już by mnie na świecie nie było - padłabym na zawał/udar związany z otyłością albo sama zrobiłabym sobie krzywdę. Tu zaczyna się mój komentarz, który zostawiłam u Orci, ale który jest jednocześnie dla mnie tak ważny, że powielę go tutaj. 

Ze smutkiem stwierdzę, że w czasie mojego otyłego żywota czułam się kurewsko nieszczęśliwa. Nieszczęśliwa do tego stopnia, że teraz prawie nie mam zdjęć z tamtego okresu, bo je kasowałam, nie mogąc na siebie patrzeć i nie godząc się z tym jak wyglądam. Teraz chciałabym jakieś fotki dla porównania i po prostu ich nie mam, chyba że ktoś z moich znajomych posiada fotografie, na których widać mnie w pełnej krasie. Może to dziwne, że mówię o fotografiach, ale to był taki mój osobisty wyznacznik swojej nieakceptacji. Iluzję szczęścia dawali mi faceci, że niby się im podobam, pitu-pitu, choć potem i tak okazywało się, że i dla nich moja otyłość jest problemem. Jak przypomnę sobie zakupy, to do tej pory się denerwuje, nasuwa mi się na usta "kurwa mać", bo przypomina mi się to całe upokorzenie związane z tym, że największe rozmiary są za małe, a jeśli już coś jest na mnie dobre, to wyglądam po prostu obleśnie. Otyłość była dla mnie takim marazmem, że nawet przestałam się rozwijać pod względem intelektualnym, przeżywając wciąż swoje nieszczęście jako coś, co mnie hamuje. Dopiero kiedy udało mi się schudnąć kilkanaście/kilkadziesiąt kilogramów, to poczułam siłę i ochotę do konfrontacji ze światem, do odważenia się na ambicję, do poszukiwań takiej pracy, która mi odpowiada, a nie tej gorszej i niepasującej do moich kwalifikacji, bo przecież nie pójdę między ludzi, będąc chorobliwym grubasem. Ludzie byli przy mnie dość dyskretni, muszę przyznać, że nie słyszałam jakiejś zastraszającej liczby wyzwisk w moim kierunku, choć wiadomo - zdarzały się komentarze gówniarzy, którzy chcieli zabłysnąć albo (o dziwo) ludzi starszych. Ze złym stanem psychicznym szedł w parze beznadziejny stan fizyczny. W lecie tak puchły mi stopy i kostki, że musiałam powyrzucać moje stare sandały (choć stopy miałam ogólnie wąskie). Jak miałam jechać zatłoczonym autobusem na stojąco, to po prostu się tego bałam, bo na zakrętach czy przy hamowaniu tak mną rzucało, że nie dawałam rady się utrzymać. Teraz nie mam tego problemu, mogę stać ile chcę. Czułam się jak babcia - bezsilna, słaba, chora, choć fizycznie doskwierał mi jedynie nadmiar tłuszczu. Przez ponad rok miałam problem z prawym kolanem, jak je nadwyrężyłam (np. wchodzeniem po schodach na II piętro), to potem przy siedzeniu zaczynało mnie ono tak boleć, że nie mogłam sobie dać rady. Ktoś może mi zarzucić, że zwracam zbyt dużą uwagę na fizyczność, na wygląd, ale kto tego nie robi? Nawet kiedy byłam otyła, to nie byłam aż tak dobrym Samarytaninem, by np. iść do łóżka z kimś, kto by mi nie odpowiadał i uważałabym go za osobę szpetną. Charakter jest ważny, może i najważniejszy ale moim zdaniem wyglądu odrzucić się całkowicie nie da. No, rozpisałam się, ale czytając to co napisałaś, przypomniał mi się cały ten ból, który towarzyszył mojej otyłości. Otyłość odbierała mi siłę, pewność siebie, zdrowie, dając w zamian upokorzenia. Na szczęście doszłam do tego etapu, że wszystkie te negatywne czynniki mogłam skierować w walce przeciwko swojej marnej, grubej rzeczywistości. To co odbierało mi ochotę do życia i siłę, dało mi jednocześnie moc do podjęcia starań o nowe życie. Im gorzej znosiłam otyłość, tym bardziej chciało mi się z nią walczyć. Szanuję to co napisałaś i absolutnie nie mam zamiaru tego negować, bo piszę o swojej perspektywie. Twój tekst obudził we mnie wspomnienia - jednocześnie złe i dobre. Złe, bo tamten okres był dla mnie absolutnie negatywny, dobre, bo dzięki tak żywym widmom przeszłości wiem czego się wystrzegać. Powrotu do niej. 

Siedzę nad opisaną przeze mnie retrospekcją i myślę. Wszystko zależy od konkretnego modelu człowieka. Nie da się uogólniać. Jeden będzie szczęśliwy siedząc ze swoimi batonikami na fotelu przed telewizorem, inny odnajdzie szczęście nawet w hospicjum, jeszcze inny poczuje ukojenie, mając pieniądze albo kolekcję znaczków pocztowych, czegokolwiek. Kto może być nieszczęśliwy? Każdy z nas. Czy to biedny, czy bogaty, czy brzydki, czy piękny. Jeden znajdzie swoją drogę do szczęścia, inny nie i skończy marnie albo będzie szedł przez życie udając lub pokazując wszystkim swój ból, aż ludzie się odwrócą, bo nie będą potrafili pomóc. Miałam to szczęście, że źródłem mojej niedoli była otyłość. Jest to coś, co można zniwelować. Nie każdy ma tak łatwo.

Idę, ale wrócę

Nic się nie odzywam - zasługuję na solidnego kopniaka w dupsko na zachętę. Dziwnym trafem, kiedy byłam wielorybiasta, to miałam więcej czasu na wszystko. Teraz minuty uciekają mi jak sekundy, nie mam czasu się zatrzymać, zastanowić, złapać oddech. Szybkie życie jest wygodne, bo nie ma się czasu na myślenie i podjadanie, ale przydałyby  mi się bite dwa tygodnie regeneracji.

Ostatnio stanęłam na wadze i pomyślałam sobie: ja pierdziele, schudłam więcej niż sama ważę. Zmalałam o jedną grubą blondynę. Dziwne uczucie, bo o ile kiedyś postrzegałam się "całościowo" i nie mierzyłam się w kategorii osoby podwójnej, to teraz trudno mi myśleć o dawnej sobie jako o pojedynczym osobniku, a przecież dalej nie należę do grona "chudzielców", walczę z grubymi nogami i unikam słodyczy jak znudzona żona seksu z kiepskim mężem. Teraz idę, ale wrócę!

Moja ulubiona sukienka! Jak tylko oddam ją do zwężenia i skrócenia, to będę w niej świecić mizernymi cyckami

i przechadzać się z dumą między gronem rozpalonych wakacyjnym powietrzem ludzi.

Tak wygląda mój brzuch po zrzuceniu 65kg. Dupy nie urywa, ale pracuję nad nim. Do zdjęcia ubrałam antygwałty 

w ciapki. Aż wstyd mi jak na nie patrzę :D

Trzynastolatek waży 230kg

Czujecie to? 230kg, a matka wcale nie przyszła do MOPSU po dietę, operację, pomoc psychologa, a po wzmacniane łóżko, zdolne unieść ciężar jej wielkogabarytowego syna. Cholera, nóż mi się w kieszeni otwiera. Chłopak może mieć jakieś schorzenie (w końcu trudno, by trzynastolatek nawet na batonach i chipsach upasł się do rozmiarów dwóch słoniątek [jeden mały słoń ma 110kg]), ale kiedy szkoła załatwiła mu turnus rehabilitacyjny, to na niego nie pojechał. Babcia chłopca zarzeka się, iż biega po marketach, by kupić mu dietetyczną żywność (prawdopodobnie podaje mu odchudzającą zupę w wannie, skoro wnuk tak urósł) i robi nastolatkowi do szkoły dwie kanapki (na dwie godziny lekcyjne, bo ma on indywidualne nauczanie, coby mu nie zaburczało w żołądku). Chłopak karmiony w szpitalu schudł 10kg, ale w domu przybrał na wadze 20. Skomentuję to tak: kurwa, ja pierdolę.

Nie popieram odbierania niezaradnym rodzicom dzieci, uważam, że pewne rodziny trzeba otoczyć szczególną opieką dla dobra bezbronnych dzieciaków, dla których rozstanie byłoby traumą nie do naprawienia. Zdarzają się jednak skrajne wypadki, gdy dzieci powinno się za wszelką cenę wyrwać z patologii. Niestety tutaj dochodzi do zagrożenia życia chłopca, narażenia go na trwałe okaleczenie, niepełnosprawność, choroby, które będą się odbijały w jego przyszłym życiu. Myślę sobie o tym młodym, astronomicznym grubasie i jest mi przykro, bo pod zwałami tkanki tłuszczowej znajduje się bijące, młode serce. Człowiek, który ma przed sobą całe życie i mógłby osiągnąć wiele, jest zdegradowany do pozycji żałosnego worka na śmieciowe żarcie. Przykro mi.

http://bydgoszcz.gazeta.pl/bydgoszcz/1,48722,17665749,Trzynastolatek__ktory_wazy_230_kg__Trzeba_go_ratowac.html

http://www.wykop.pl/link/2473467/bydgoszcz-13-latek-wazy-230-kg-mops-chce-przydzielenia-rodzinie-kuratora/

...

Jestem okropna, wiem. Nie odzywam się, nie przeglądam blogów, nie zaglądam na blondynę. Przepraszam. Mam taki nadmiar obowiązków, że moja blogowa aktywność zeszła na bardzo daleki plan. Nie oznacza to jednak, że siedzę i się obżeram. Cały czas pracuję nad sobą, pilnuję zdrowej, zbilansowanej diety, dbam o ćwiczenia. Nie będę składać czczych obietnic, bo nie wiem kiedy uda mi się zaglądnąć tu na dłużej, ale nie poddaję się, a to jest przecież najważniejsze. Pozdrawiam! 

Ps. A, zapomniałabym, ważę 67kg.

Gruba na siłowni

Lubicie chodzić na siłownię? Czujecie się jak ryba w wodzie w krainie rozgrzanych mięśni, testosteronu, rosłych mężczyzn oraz sprzętów pachnących potem i metalem? Ja przyzwyczaiłam się już do tego miejsca. Nie stresuję się spojrzeniami panów koksów, nie boję się używać bieżni, bez wstydu potrafię przechodzić między sprzętami w poszukiwaniu czegoś na czym chciałabym poćwiczyć. Muszę jednak przyznać, że nie zawsze tak było. Kiedy pierwszy raz wkroczyłam na teren siłowni, czułam się jak Jonasz w brzuchu ryby. Było mi tam ciasno, śmierdząco i nieprzyjemnie. Pamiętam te oczy wlepione na wejściu w moją stronę, oceniające spojrzenia, uderzającą we mnie muzykę w stylu: bogini seksu, jest napalona, mokra na wejściu. Najgorsze dla mnie w tym wszystkim było to, że nie mogłam się stamtąd wycofać, bo co pomyśleliby o mnie przypakowani panowie? – Przyszła gruba, postała i wyszła. Chcąc nie chcąc przebrałam się i robiłam swoje, wlepiając oczy w lustro, by obserwować kto z rozbawieniem patrzy na moje zmagania siłowe. Jakież zdziwienie u mnie nastąpiło, gdy okazało się, że tamtejsza umięśniona społeczność miała mnie w najgłębszym poważaniu! Zdałam sobie sprawę z tego, że uprzedzona byłam wyłącznie ja, nikt inny nie zwracał na mnie uwagi i nie napastował mnie spojrzeniami, komentarzami czy drwiącymi uśmieszkami. Jedynie kiedy robiłam coś nieumiejętnie (jestem tak zakuta, że nawet teraz nie nauczyłam się nazw sprzętów, czy prawidłowego machania hantlami), podchodził do mnie pomocy Pan Paker i cierpliwie tłumaczył mi co czuły moje mięśnie, kiedy nie starałam się wykonywać ćwiczeń poprawnie. Wiecie co mnie najbardziej odrzucało od pójścia na siłownię? Mój tłuszcz. Wstydziłam się go tak bardzo, że nie potrafiłam zebrać się na odwagę i stanąć między ludźmi, dla których dbałość o ciało jest ważna. Podobnie jak z basenem, musiałam zrobić sobie pranie mózgu, by utwierdzić się w przekonaniu, że grubas wygląda lepiej ćwicząc, niż wpieprzając lody itp. Dopiero wtedy się przełamałam i już zostałam, co prawda chodząc na siłownię nieregularnie oraz bez określonego planu na ćwiczenia, ale z wewnętrznym poczuciem, że robię to dla siebie. 

 blubbertorunner.blogspot.com

Co robię, kiedy linieję?

Ostatnio liniałam. Dosłownie. Włosy wypadały mi garściami. Były wszędzie - na podłodze, w wannie, na ubraniach, na szczotce tylko nie na głowie. 

 

Powyżej zobrazowałam mój jeden dzień z życia kłaków. Obrzydlistwo, które trzymam w dłoni, to wielka włosowa kula uzbierana przeze mnie podczas porannego szczotkowania. Muszę przyznać, że przerażało mnie to, tym bardziej, że wypadanie trwało i trwało, i trwało - końca nie było.  Miałam kiedyś po operacji kilka dni, kiedy włosy leciały mi w ten sposób, ale działo się to dość krótko i czupryna nie przerzedziła się nadmiernie. Teraz z mojego włosowego, świńskiego ogona, zrobił się mysi. Co z tym fantem zrobiłam? Codziennie nakładałam sobie Dermenę na 5 minut na głowę. Mokrą skórę głowy spryskiwałam Jantarem i unikałam odżywek. Włosy były fatalne. Wysuszone, sianowate, szorstkie, okropne ALE przestały wypadać. Teraz ratuję ich wysuszoną strukturę Argan Oilem i jestem zadowolona. Macie jakieś własne sposoby, by ratować łysiejącą głowę? Na moje szczęście uporałam się z tym kłopotem, ale chciałabym znać nowatorskie tricki na przyszłość.

Kupiłam sobie nowe gacie na siłownie, więc będę dzisiaj trenować moje balerony na orbitrekach, bieżniach, rowerkach i czym się da. Siłownio drżyj, moje wałki nadchodzą. :D

Wypchane gacie

Co zrobić z nadmiarem wolnego czasu w niedzielę? W moim przypadku można napchać sobie ręczniki w gacie i chodzić okrakiem. Dokładnie siedem dużych ręczników i dwie koszule nocne w rozmiarze wielorybim. Żeby uzyskać 140cm w biodrach, potrzebowałam nałożyć sobie na cztery litery trzy wałki ręczników i dwie koszule nocne. Reszta tekstyliów weszła w uda. Całość uwieńczyły gustowne skarpetki i seksowne pantofle. W ten sposób mogłam przypomnieć sobie całkiem niedawne czasy.

 

Akurat miałam ochotę na ciasto - skutecznie mi się go odechciało :P

Z upływem kilogramów zauważyłam, że dużo moich znajomych chce ze mną ćwiczyć. Dostaję propozycje typu: chodźmy na rower, na basen, pobiegajmy, lećmy na siłownię. Wcześniej mogłam liczyć tylko na zaproszenia typu: Idziemy pić? Chodźmy na pizzę. Ej, a może pojedziemy do mcsracza wieczorem? W sumie jest mi miło, bo nie jestem już tylko towarzyszką do rozmów czy wspólnego obżarstwa, ale stałam się osobą, z którą spokojnie można uprawiać jakiś sport. Dzisiaj o 7 rano (wyklinając mojego przyjaciela, który mnie obudził i zmusił do pływania) przyjechałam na basen. Wchodząc do wody, wyobrażałam sobie sceny kiedy go duszę, przytapiam, wypadam na niego rozpędzona ze zjeżdżalni, ale po kilku minutach obcowania z wodą i ulubionym bąblem, masującym mój wielki zad, poczułam się totalnie zrelaksowana. Teraz mogę już tylko napić się wina i naparzać wraz z moim Motywatorem-Ruchaczem w wirtualnych potworów z League of Legends. Uwielbiam takie zwyczajne dni i nieskomplikowane rozrywki. Miłego wieczoru!

Co jemy gdy tyjemy?

Błędnie użyłam liczby mnogiej w tytule, bo każdy z nas jest indywidualną jednostką. Można tyć od sucharka (dobra, sama w to nie wierzę), albo od wpieprzania ogromnych ilości innego jedzenia. Znalazłam na komputerze kilka zdjęć obrazujących czym się pocieszałam.

Ku przestrodze.

Słodycze. Słodycze, słodycze, słodycze. Być może nie przytyłabym tak katastrofalnie gdyby nie one. Absolutnie zrozumiałe i przyjemne jest zjedzenie czegoś wspaniałego raz na jakiś czas, ale codzienny nawyk pochłaniania wszystkiego co się widzi prowadzi do tego:

Nie jest to moja najgrubsza postać. Było gorzej. Szkoda, że nie mam "większych" zdjęć ku przestrodze. Regularnie usuwałam swoje fotografie, bo nie wierzyłam, że 

"wyglądam jak wyglądam".

Spaghetti. Teraz też je robię, z tym że zjadam je w normalnej ilości. Kiełbasę zastępuję 

kurczakiem. Razem z moim ex potrafiliśmy wpierdzielić nieprawdopodobną 

ilość tego specjału. Bez komentarza.

Jak myślicie? Ile osób to zjadło? Dwie. Poniżej zestaw ubrań z tamtego okresu.

Ulubiony (jedyny) elegancki zestaw. Tył spódnicy wsadziłam sobie w gacie, bo nie byłam 

w stanie utrzymać jej na sobie. Nawet z rozłożonymi nogami. 

 Coś na pocieszenie. Z każdego gówna można wyjść. Nie wyglądam idealnie, jeszcze wiele pracy przede mną, ale nie czuję się już jak człowiek-manat (nie uwłaczając tym pięknym zwierzętom). 

 

Zdjęcie z tegorocznych wakacji. Byłam zdecydowanie cięższa niż teraz, ale czułam się już jak człowiek. Nie jak locha. 

Wiersz mojego Motywatora-R*** traktujący o grubej dupie

Mój facet jest osobą nietolerującą otyłości, grubości, nadwagi itd. (wiem jak to brzmi na blogu grubej blondyny). Kiedy ostatnio wspomniałam mu o naszych początkach, stwierdziłam: ej, ty wiesz, że ja w tej czarnej spódnicy poszłam z tobą na pierwsze spotkanie?
- noo, jak jechałaś schodami ruchomymi, to myślałem, że ci się dupa zaklinuje.
To był przykład naszej typowej, sympatycznej rozmowy na temat mojego dawnego wyglądu. Dzisiaj Motywator-Ruchacz postanowił mnie zaskoczyć. Napisał mi wiersz, który jeszcze 15kg temu byłby dla mnie bardzo przykry w odbiorze. Z upływem kilogramów mam w sobie jednak coraz więcej tolerancji dla jego poglądów. Ukochany stwierdził, iż jest to "erotyk traktujący o stereotypach i rzeczywistości oraz o tym, że woli szczupłe suki od grubych blondyn" (gdybym miała problem z interpretacją wiersza). Hm, na początku posta powinnam umieścić adnotację, iż nie będzie tu treści łatwo przyswajalnych dla feministek, tudzież kobiet, które mają zwyczajne, babskie spojrzenie na otaczającą je rzeczywistość.

Gruba Dupa

Wyemancypowana pierś z kaczki – symbol nafałdowania,
tłuszczem lirycznie ociekająca
kontra
wysublimowana suka kontraltem swym promieniująca,
w ekstazie myśli eksploduje rozkoszą,
wiecznie zjarana testosteronem,
królowa dzielnicy czerwonych latarni,
moja władczyni – mistrzyni używania korkociągu,
na dobre i na sex,
druga połówka mojego jestestwa – dla której zagram Orfeusza,
kochanka, jedyna muza rytmu mojego serca,
Erato mojego poczucia wartości udająca niedostępną,
quasi-dziwka co noc zasypiająca w moich objęciach.

Mały chłopczyk zapytał: - a co z tą pierwszą?
Nic, miała Grubą Dupę.


Mój luby prosił mnie też o to, bym dodała, iż nie jest on romantyczną ciapą, która pisze wierszyki a ruchaczem. Obowiązek spełniłam ;P

Światowy dzień walki z otyłością

Jest 27.10, a Światowy dzień otyłości obchodzony był bodajże 24. Trochę się spóźniłam z napisaniem tego posta. Przeczytałam gdzieś, że rocznie z powodu chorób związanych z otyłością umiera około 2,5mln ludzi. Wychodzi na to, że co 12,6 sekund jakiś grubas żegna się z tym (pięknym?) światem i odchodzi do krainy niekończących się pączków, czy gdzie tam chce. Okrutnie to zabrzmiało, nie? Cham ze mnie. Dla kontrastu powiem, że co 5 sekund ktoś umiera z głodu. Wynika z tego, iż (jeszcze) łatwiej jest o zagłodzenie, niż o śmierć  spowodowaną nadmiarem nagromadzenia tkanki tłuszczowej. Właściwie  dlaczego mówi się, że to otyłość jest przyczyną pewnych schorzeń? Przecież raka może dostać każdy, serce może wysiąść wszystkim, zator też może się zdarzyć nie tylko u grubej osoby. 

Na portalu onkologicznym zwrotnikRAKA.pl można przeczytać, że: Patofizjologia związku nowotworów z otyłością jest wielostronna i złożona. Dwa główne mechanizmy, które postuluje się w wyjaśnieniu tych powiązań to: przemiany biologiczne, które prowadzą do zaburzeń hormonalnych, takich jak oporność na insulinę oraz tzw. zespół metaboliczny związany z otyłością. Otyłość – zwłaszcza brzuszna – powoduje odbiegające od normalnych wartości stężenie hormonów i czynników wzrostu, które mogą sprzyjać rozwojowi komórek nowotworowych. Otyłości towarzyszy najczęściej przewlekły proces zapalny niskiego stopnia, który może prowadzić do uszkodzenia DNA, a przez to stworzyć warunki powstawania raka.Większość piśmiennictwa wiąże również otyłość z gorszym rokowaniem w nowotworach.

Dlaczego osobom otyłym wysiada serce i układ krążenia? Z chorób zagrażających życiu, otyłość może przyczyniać się do powstania choroby wieńcowej, udaru mózgu, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Wzrost poziomu cholesterolu, często obserwowany w otyłości, prowadzi do miażdżycy, czyli odkładania się złogów cholesterolu w naczyniach krwionośnych i zwężania światła tych naczyń, co może spowodować zawał. Jeśli blaszka miażdżycowa umiejscowi się w sercu, pacjent może mieć zawał serca, a jeśli w mózgu – udar mózgu. Z kolei u osób mających miażdżycę nóg – może wystąpić chromanie przystankowe, objawiające się bólem nóg podczas marszu, a kłopoty z chodzeniem z czasem mogą się pogłębiać. Jeśli miażdżyca będzie postępować, a naczynia zarastać, to ostatecznie może się to skończyć trwałym kalectwem - koniecznością amputacji kończyny. Problem w przypadku miażdżycy zawsze polega na tym, że nie jesteśmy w stanie przewidzieć, gdzie ta blaszka miażdżycowa się umiejscowi i jak bardzo miażdżyca się rozwinie. Otyłość prowadzi również do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego. U osób z nadwagą, nadciśnienie tętnicze występuje 3 razy częściej niż u osób z prawidłową masą ciała. Tkanka tłuszczowa w otyłości staje się znaczącym organem wydzielającym leptynę, rezystynę, adiponektynę. Zwiększa się też insulinooporność prowadząca do wzrostu wydzielania insuliny, nadmiernie aktywuje się układ renina-angiotensyna-aldosteron. Zaburza się oddychanie z powodu gorszej ruchomości klatki piersiowej, słabszej wentylacji podstawy płuc oraz zespołu bezdechów sennych objawiającego się chrapaniem, co wywołuje nadciśnienie tętnicze. I kolejna rzecz. Otyłość ogranicza aktywność fizyczną – jeśli jesteśmy ciężcy, nie mamy po prostu ochoty się ruszać. A to z kolei powoduje, że, powiedzmy tak lakonicznie, krew wolniej płynie. A jeśli wolniej płynie, to łatwiej jest jej zakrzepnąć. Gdy zaś dojdzie do wytworzenia się zakrzepu, może on spowodować nawet całkowite zamknięcie naczynia.  Jeśli mówimy o przyczynach otyłości, to musimy też wspomnieć o chorobach, których nie można pominąć w diagnostyce i leczeniu. Nadmierne tycie może bowiem występować  przykładowo w niedoczynności tarczycy, cukrzycy typu 2, zespole policystycznycznych jajników, czy też podczas stosowania niektórych leków. W przypadku cukrzycy mamy, można powiedzieć, „błędne koło”. Choroba ta jest bowiem w większości przypadków konsekwencją zwiększonej masy ciała, niemniej trzeba pamiętać, że osoby już chorujące na cukrzycę typu 2, mają tendencje do tycia. U tych pacjentów może pojawić się więc nadciśnienie tętnicze, a także choroby serca. (źródło: Zdrowie w Krakowie)

Powikłania spowodowane nadmiarem smalcu w organizmie w skrócie: (źródło: meridian-med.pl)

• hiperlipidemia prowadząca do miażdżycy
• cukrzyca (insulinooporność)
• miażdżyca tętnic wieńcowych powodująca chorobę wieńcową
• choroba nadciśnieniowa
• przerost mięśnia sercowego
• dna moczanowa (hyperurikemia)
• kamica dróg moczowych i żółciowych
• choroba zwyrodnieniowa układu ruchu i bóle krzyża
• przepukliny
• upośledzenie wydolności oddechowej
• zespół bezdechu sennego
• nowotwory piersi i okrężnicy
• zaburzenia poziomu hormonów płciowych
• upośledzenie płodności i nieprawidłowości płodu

No, dość tego kopiowania i wklejania. Czy można powiedzieć, że kto chce być gruby, ten będzie gruby, a kto chce być chudy, ten będzie chudy? Oczywiście, że nie. Są na świecie ludzie, którzy straszliwie chudną, pomimo pochłaniania ogromnych ilości jedzenia i są też oczywiście osoby, które tyją przez różne choroby lub zażywanie szkodliwych dla organizmów leków. Istnieje sporo medykamentów, które powodują zatrzymywanie wody w organizmie i spowalnianie metabolizmu albo trudny do opanowania apetyt. Często (choć nie zawsze) da się jednak walczyć z nadmiernym tyciem i z pomocą lekarzy dbać o to, by przesadnie się nie rozrastać. Jak rozróżnić osoby otyłe z powodu choroby od osób grubych z przejedzenia? Zazwyczaj nie da się stwierdzić kto jest wstrętnym, obżerającym się wieprzem, a kto należy do pokrzywdzonej, chorej grupy. Osoby grube z wyboru robią chorym paskudny PR. Nawet ja (gruba) widząc innego grubasa nie myślę sobie: ojej, biedak, pewnie jest chory, współczuję mu takiego życia, a przypominam sobie bajkę Jachowicza o chorym kotku "zanadto się jadło, co gorsza, nie myszki, lecz szynki i sadło". Gdyby zatrważająca ilość ludzi nie była spasiona z powodu własnego "widzimisię", to nie byłoby takiej okrutnej generalizacji. Czy Światowy dzień walki z otyłością jest nam potrzebny? Dobrze jeśli mówi się o tym problemie, uświadamia ludzi, że sadło to nie tylko defekt estetyczny, ale przede wszystkim przyczyna wielu groźnych, bolesnych chorób. Otyłe osoby powinny codziennie obchodzić swój własny światowy dzień walki ze smalcem, bo x kilogramów tłuszczu więcej, to szybsza śmierć (jeśli oczywiście nie zestrzelą nas wcześniej Ruscy [jestem pieprzonym ksenofobem], nie rozwalimy się w samochodzie, nie zje nas Wielka Stopa na samotnej, górskiej wycieczce itd.). Chciałabym móc doczekać 70 urodzin, nażreć się wtedy lukrowanymi pączkami, napić wódki z wnukami, przekonując ich o wyższości moich czasów nad zgnilizną obyczajową ich epoki. Ważąc 100kg+ może dożyłabym do sześćdziesiątki i to w kiepskim stanie, bo stawy nie są stworzone do wytrzymywania tak dużych obciążeń. Otyłość była moim wielkim błędem i głupotą, ale zdążyłam wyjść z tych manowców na prostą. Nie jest jeszcze idealnie, wiele trudności przede mną, ale etap bycia otyłą jest już przeze mnie definitywnie zakończony. Najważniejsze to CHCIEĆ być człowiekiem, a nie monstrum. Reszta sama się ułoży.

Gdyby zeżarło mnie Yeti w moich wielkich czasach, to nie dość, że miałoby zapewniony wielki posiłek, to pewnie
i z moich ciuchów dałoby radę uciułać sobie namiot. Świetna sprawa!

 

 Mój ukochany Motywator-Ruchacz stwierdził, że mój wypływający na tej fotografii cyc, wygląda obleśnie.
Przepraszam za niego (za cycka oczywiście)

Uwaga, głupi post

Muszę to napisać. Pozdrawiam osobę, która trafiła na mojego bloga wpisując: mała gruba daje dupy. Mam nadzieję, że ten internauta znalazł w sieci to czego szukał :D 

Nie przyszło mi wcześniej do głowy, że słowa kluczowe mogą sprawić tyle radochy. Gdy człowiek patrzy na wpisy kluczowe, widzi typowe: grubablondyna, co robic zeby wygladac szczuplo, gruby tyłek dobrze czy źle, ile schudne w 10 tygodni, a potem nagle natrafia na takiego kwiatka, to potrafi mieć banana na ustach przez ładnych kilka godzin.

 http://www.humor.sadurski.com/Obrazki/Rysunki/17/7285/0/

Mój Mężczyzna, prawdziwy samiec alfa, który chce bym nazywała go na blogu Motywatorem-Ruchaczem, postanowił udzielić się w internetach i zmotywować wszystkie wahające się przed odchudzaniem kobietki słowami: seks po odchudzaniu jest lepszy. Tym miłym akcentem kończę tego bezsensownego, niewysublimowanego posta i uciekam w objęcia Morfeusza!

Co robię ze skórą?

Grubasy na pierwszy rzut oka mają często (podkreślam często, nie zawsze) gładką, różową skórę, która jest napięta jak obicie kanapy. Nieobce są im cellulit czy rozstępy, ale skórę mają jak rozkoszne kupidynki - naciągniętą, gładką i miłą. Sytuacja zmienia się diametralnie, kiedy grubas postanowi się odchudzić. Nie mówię tu oczywiście o "wielorybach" z 5kg nadwagi. Piszę o jednostkach ekstremalnych, o prawdziwych Amficeliasach (takie bycze dinozaury) wyróżniających się w gronie osób obdarzonych ponadprzeciętną ilością tłuszczu. Rozciągana przez długi czas skóra nie skurczy się nagle przy utracie 50 (i więcej) kilogramów. Co ma zrobić gruby człowiek, by nie wyglądać jak pies shar pei? Moje rady są absolutnie subiektywne i niepoparte (albo i poparte, nie chciało mi się sprawdzać) naukowymi dowodami:

1. Jeśli będziemy chudnąć z szybkością jakiej nabiera mój kot, kiedy widzi otwartą puszkę żarcia, to nic nam nie pomoże, chyba że mozolne czekanie aż skóra się obkurczy albo operacja. 

2. Warto uprawiać jakiś sport. Możecie mnie zrugać, ale tak naprawdę nie wiem czy ma on jakiś wpływ na skórę, jednakże na pewno działa na mięśnie, dzięki którym ciało nie jest tak sflaczałe.

3. Balsamowanie. Wtarłam już w siebie takie ilości tych tłustych, paskudnych mazideł, że powinnam coś wiedzieć na temat kremowania ciała. Wiem tyle - kremowanie gówno daje. A nie, przepraszam, daje spokój psychiczny, bo głowa myśli, że skóra podziękuje jej za codzienny trud wkładany w mozolne nawilżanie. Może duże ilości balsamów działają ujędrniająco przy niewielkich utratach wagi, ale nie można się spodziewać cudów przy kompresowaniu skóry z 3 metrów kwadratowych do 1,7. To jaką będziemy mieć skórę po odchudzaniu jest przede wszystkim kwestią genów i wieku. Wydaje mi się, że nawet bardziej genów, bo ktoś obdarzony grubą, solidną skórą nigdy nie jest rozlany, a "ubity" jak pewna moja dobra przyjaciółka. Ja należę niestety do tej gorszej, rozlanej kategorii. Mimo wszystko zachęcam do balsamowania, bo to nie zaszkodzi, a może jednak coś daje (musiałabym w ramach testów przez rok balsamować jedną nogę, a drugiej nie, by mieć solidne dowody). Z resztą przy balsamowaniu konieczny jest masaż skóry, a on jakieś właściwości terapeutyczne posiada.

4. Szczotkowanie. Nienawidzę szczotkowania. Nużące, męczące, nieprzyjemne, szorstkie, okropne, ale fajnie peelinguje i poprawia ukrwienie skóry. Mam nadzieję, że jej jędrność też. Ten zabieg jest świetną bazą do balsamowania. Mazidło lepiej się wchłania w wyszorowaną skórę, dzięki czemu nie jest już ona tak tłusta i nieprzyjemna po tym zabiegu. 

5. Bicze wodne. Genialna sprawa. Znam kobietę po dużej utracie wagi, która dzięki działaniu wody ma skórę jak młody bóg. Niestety nie mam dostępu do takich udogodnień, dlatego jedyne co mogę zrobić, to polecać je innym (zdrowym!) osobom chcącym zadbać o swoje ciała. 

Do napisania tego posta skłoniła mnie komentatorka, która zapytała o to w jaki sposób radzę sobie ze skórą po dużej utracie wagi. Wychodzę z założenia, że pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć. Są takie partie ciała, które potrzebują czasu na wzięcie się w garść. Balsamy, szczotki, bicze, masaże itd. mogą pomóc, ale nie należy nastawiać się na cuda, bo robienie z własnego ciała worka na kilkadziesiąt kilogramów tłuszczu, zawsze będzie miało negatywne skutki, nawet jeśli weźmiemy się w garść i zaczniemy o siebie dbać. Mam ten komfort, że moja skóra dość dobrze zniosła to, jak źle się z nią obchodziłam. Dbam o nią, ale i żałuję własnej głupoty oraz oszpecania się w imię jedzenia. Dobranoc!

Tak nie wyglądam, więc nie jest źle ;)

Ciężko się idzie do celu

Porównując moje wcześniejsze zmagania z odchudzaniem z tym co jest teraz, myślę, że w czasach wielorybiej wagi było mi łatwiej chudnąć. Nie musiałam się zbytnio męczyć, by widzieć efekty moich poczynań z dietą. Dzisiaj po 12 godzinach pracy poszłam na basen. Wróciłam niedawno totalnie wyczerpana. Miałam w wodzie takie momenty, w których wydawało mi się, że pójdę na dno, bo zwyczajnie brakowało mi sił, by dopłynąć do brzegu. Zdarzają mi się teraz chwile, w których myślę, iż nie dam sobie rady. Że nie podołam, bo jest trudniej a nie łatwiej. Dziwna sprawa kiedy jestem na prostej drodze do wymarzonego sukcesu. Oczywiście nie poddam się. Mam w sobie taką awersję do otyłości i tak silną motywację, że ciężko byłoby mi wrócić do mojej olbrzymiej ex dupy. Ech, żebym miała taką wytrwałość przy gotowaniu. Dzisiaj z braku chęci zrobiłam sobie na obiad ryż przysmażany bez tłuszczu z keczupem i kawałkami kurczaka. Dla normalnego człowieka to obrzydliwa obrzydliwość, a mnie to nawet smakowało. Wyglądało jak wytwór kloaki, a mimo to zjadłam danie chętnie i cieszyłam się, że ryż ma "jakiś" smak. Nie idźcie moją drogą! ;)

Koniec z opieprzaniem się. Czas zacząć działać. Dużo dobrego mnie spotkało w czasie blogowej absencji. Im jest mnie mniej, tym więcej przyjemności doświadczam. Wspaniała zależność. Na szczęście ludzie pozostają ci sami. Byli przy mnie kilkadziesiąt kilogramów więcej temu, są i teraz.

Przez prawie 3 miesiące nie ćwiczyłam. Straciłam przez to 6kg mięśni. Mój jadłospis również nie był ustabilizowany. Były okresy kiedy mogłam jeść same sucharki lub nie jadłam nic, ale zdarzało mi się też opychać pysznymi, włoskimi makaronami, pizzami, lodami (więcej nie będę wymieniać, bo wstyd).

Co jem teraz? To co zwykle. Nie zależy mi teraz na zbyt szybkiej utracie kilogramów. Muszę odbudować mięśnie. Waga może stać, ale centymetry muszą schodzić w dół.

Śniadanie: 40g chleba + np. pół serka wiejskiego light albo 30g szynki drobiowej
II śniadanie: j.w.

Obiad: 40g kaszy/ryżu (waga suchego produktu) + 120g mięsa drobiowego (waga przed przyrządzeniem).

Kolacja: jogurcik

Będę wracać na bloga stopniowo. Mam mnóstwo pracy i różnych obowiązków, ale blog był przy mnie w trudnych czasach, dlatego chcę, aby towarzyszył mi, kiedy jestem blisko celu. Pozdrawiam!

Gdzie jesteś Gruba Blondyno?

Jestem tutaj z powodu cholernych wyrzutów sumienia. Jeszcze nie dojrzałam do tego, by wrócić na bloga i mieć siłę na dalsze pisanie. Jestem totalnie zmęczona, kiedy tylko mam czas, to staram się cieszyć cudownym nicnierobieniem. Moja waga znacząco spadła od czasu kiedy ostatni raz tu zaglądałam. Jeszcze napiszę, ale trudno mi powiedzieć kiedy. Pozdrawiam!

 

Stara fotografia. Ważyłam tam mniej więcej 110kg, więc nie była to moja najwyższa waga. 

                     Fotografia sprzed 2 tygodni. Schudłam od tego czasu 3,5kg, teraz szybko widać różnicę w chudnięciu, nie nadążam z kupowaniem ubrań. Jeszcze dużo ćwiczeń dupska i nóg przede mną, ale nie poddaję się! :)

To nie powrót

Przepraszam Was, że tak długo mnie nie było. Zniknęłam na dobre z blogosfery, teraz znalazłam dziesięć wolnych minut na to, by coś naskrobać. Ilość obowiązków mnie przerosła, nie mam chwili dla siebie, na dodatek pochorowałam się i za tydzień będę miała operację. Nie wolno mi ćwiczyć, teoretycznie powinnam żywić się samymi sucharkami (ale tylko teoretycznie:), bo wytrzymałam dwa dni i wróciłam do swojego sposobu żywienia). Jak już będę po operacji i spotka mnie wyczekiwana rekonwalescencja, to ogarnę bloga i w końcu będę miała czas na to, by Was poodwiedzać. Uciekam!

Nie jest świetnie, ale mogło być gorzej. Zdjęcie zrobione przed chwilą, żeby nie wyszło na to, że siedziałam

 i żarłam przez czas nieobecności na blogu ;)