Idę, ale wrócę

Nic się nie odzywam - zasługuję na solidnego kopniaka w dupsko na zachętę. Dziwnym trafem, kiedy byłam wielorybiasta, to miałam więcej czasu na wszystko. Teraz minuty uciekają mi jak sekundy, nie mam czasu się zatrzymać, zastanowić, złapać oddech. Szybkie życie jest wygodne, bo nie ma się czasu na myślenie i podjadanie, ale przydałyby  mi się bite dwa tygodnie regeneracji.

Ostatnio stanęłam na wadze i pomyślałam sobie: ja pierdziele, schudłam więcej niż sama ważę. Zmalałam o jedną grubą blondynę. Dziwne uczucie, bo o ile kiedyś postrzegałam się "całościowo" i nie mierzyłam się w kategorii osoby podwójnej, to teraz trudno mi myśleć o dawnej sobie jako o pojedynczym osobniku, a przecież dalej nie należę do grona "chudzielców", walczę z grubymi nogami i unikam słodyczy jak znudzona żona seksu z kiepskim mężem. Teraz idę, ale wrócę!

Moja ulubiona sukienka! Jak tylko oddam ją do zwężenia i skrócenia, to będę w niej świecić mizernymi cyckami

i przechadzać się z dumą między gronem rozpalonych wakacyjnym powietrzem ludzi.

Tak wygląda mój brzuch po zrzuceniu 65kg. Dupy nie urywa, ale pracuję nad nim. Do zdjęcia ubrałam antygwałty 

w ciapki. Aż wstyd mi jak na nie patrzę :D

Trzynastolatek waży 230kg

Czujecie to? 230kg, a matka wcale nie przyszła do MOPSU po dietę, operację, pomoc psychologa, a po wzmacniane łóżko, zdolne unieść ciężar jej wielkogabarytowego syna. Cholera, nóż mi się w kieszeni otwiera. Chłopak może mieć jakieś schorzenie (w końcu trudno, by trzynastolatek nawet na batonach i chipsach upasł się do rozmiarów dwóch słoniątek [jeden mały słoń ma 110kg]), ale kiedy szkoła załatwiła mu turnus rehabilitacyjny, to na niego nie pojechał. Babcia chłopca zarzeka się, iż biega po marketach, by kupić mu dietetyczną żywność (prawdopodobnie podaje mu odchudzającą zupę w wannie, skoro wnuk tak urósł) i robi nastolatkowi do szkoły dwie kanapki (na dwie godziny lekcyjne, bo ma on indywidualne nauczanie, coby mu nie zaburczało w żołądku). Chłopak karmiony w szpitalu schudł 10kg, ale w domu przybrał na wadze 20. Skomentuję to tak: kurwa, ja pierdolę.

Nie popieram odbierania niezaradnym rodzicom dzieci, uważam, że pewne rodziny trzeba otoczyć szczególną opieką dla dobra bezbronnych dzieciaków, dla których rozstanie byłoby traumą nie do naprawienia. Zdarzają się jednak skrajne wypadki, gdy dzieci powinno się za wszelką cenę wyrwać z patologii. Niestety tutaj dochodzi do zagrożenia życia chłopca, narażenia go na trwałe okaleczenie, niepełnosprawność, choroby, które będą się odbijały w jego przyszłym życiu. Myślę sobie o tym młodym, astronomicznym grubasie i jest mi przykro, bo pod zwałami tkanki tłuszczowej znajduje się bijące, młode serce. Człowiek, który ma przed sobą całe życie i mógłby osiągnąć wiele, jest zdegradowany do pozycji żałosnego worka na śmieciowe żarcie. Przykro mi.

http://bydgoszcz.gazeta.pl/bydgoszcz/1,48722,17665749,Trzynastolatek__ktory_wazy_230_kg__Trzeba_go_ratowac.html

http://www.wykop.pl/link/2473467/bydgoszcz-13-latek-wazy-230-kg-mops-chce-przydzielenia-rodzinie-kuratora/

...

Jestem okropna, wiem. Nie odzywam się, nie przeglądam blogów, nie zaglądam na blondynę. Przepraszam. Mam taki nadmiar obowiązków, że moja blogowa aktywność zeszła na bardzo daleki plan. Nie oznacza to jednak, że siedzę i się obżeram. Cały czas pracuję nad sobą, pilnuję zdrowej, zbilansowanej diety, dbam o ćwiczenia. Nie będę składać czczych obietnic, bo nie wiem kiedy uda mi się zaglądnąć tu na dłużej, ale nie poddaję się, a to jest przecież najważniejsze. Pozdrawiam! 

Ps. A, zapomniałabym, ważę 67kg.